‘Ons’ Sonja. Zo wordt De Gentse Sonja De Schuyter nogal vaak genoemd in het songfestivalwereldje. Sonja is een vlotte babbelaar, maakt heel gemakkelijk sociaal contact, straalt enthousiasme uit en is alomtegenwoordig. Ze is dan ook een vrouw die van vele markten thuis is en bij wie showbizz als rode draad door haar leven loopt.
Onvoorwaardelijke fan van Nicole & Hugo
Reeds van kindsbeen af was Sonja voorbestemd om te figureren in het showbizzwereldje. Haar mooiste kans daartoe kreeg ze in 1973 toen ze een Joepie-wedstrijd won. De prijs: een reisje naar het Songfestival in Luxemburg. Een des te mooier geschenk voor Sonja omdat ze toen al onvoorwaardelijke fan was van Nicole & Hugo die toen de Vlaamse eer moesten hoog houden. ‘Ik ben een fan van het eerste uur. Eerst van Nicole en sinds ze een duo vormt met Hugo van beide’, vertelt De Schuyter. Intussen heeft ze met Vlaanderens meest geliefde showbizzkoppel een vriendschapsrelatie opgebouwd.
‘Ik werd bijna gek van euforie toen ik die wedstrijd had gewonnen, maar mijn enthousiasme werd getemperd toen mijn moeder vond dat ik als jong meisje van zeventien daar niet naartoe mocht gaan’, vertelt Sonja. ‘Maar gelukkig wilde Jean-Marie Blanckaert, de overleden broer van Will Tura, zich over mij ontfermen. Hij en zijn toenmalige vriendin Anita kwamen me thuis ophalen en samen zijn we naar Luxemburg gereden. Daar ging de echte wereld voor mij open.’
Op de eerste rij
Het Songfestival was in die tijd nog veel bescheidener qua opzet dan vandaag. ‘Die zaal in Luxemburg was zoiets als de Arenberghschouwburg in Antwerpen: een 700-800-tal plaatsen’, zegt Sonja. ‘Omdat Israël dat jaar voor het eerst deelnam waren er echter zware beveiligingsmaatregelen genomen. Er werd gevreesd voor een aanslag van de Zwarte September-beweging. Ondanks onze accreditatiebadge mochten we vijf minuten voor het festival begon niet binnen. Na veel vijven en zessen mochten we op het laatste moment – ik hoorde de eurovisietune al beginnen – de zaal binnen. Ik heb me maar direct gezet op de eerste de beste vrije stoel, toevallig op de eerste rij. Toen is de kick echt begonnen.’
Interesse voor Vlaamse showbizz
Een jong meisje anno 1973 dat gebeten was door de showbizzmicrobe: in die tijd was het niet evident om naar al die dingen naartoe te gaan. ‘Ik heb vooral tegen mijn moeder een zware ontvoogdingsstrijd moeten voeren’, lacht Sonja. ‘Ik had ook nog geen wagen, dus ik beperkte de optredens die ik bijwoonde noodgedwongen tot het Gentse. Daar reed ik dan met mijn fiets naartoe. Mijn moeder reed meestal met me mee tot ik ter plekke was. Optredens elders kon ik enkel bijwonen wanneer ze overdag plaats vonden en ik met de trein kon gaan.’
Op school gold Sonja als een buitenbeentje omdat ze vooral de Vlaamse showbizz volgde. ‘Samen met mijn vriendin Monique viel ik uit de toon. De meeste klasgenoten vonden Vlaamse zangeres niet zo hip en interesseerden zich vooral vooral Engelse en Amerikaanse groepen’, aldus Sonja.
'Het show-aspect trekt me aan'
Ook in songfestivalkringen is Sonja vandaag een witte raaf. ‘Als vrouw maak ik inderdaad deel uit van een minderheid. Het songfestivalwereldje is vooral een holebiwereldje’, vertelt ze. ‘Vroeger is me dat niet opgevallen, ook al omdat het songfestival veel minder grootschalig was dan vandaag. Ik heb ooit aan een aantal holebi’s gevraagd wat hen in het festival aantrekt. Blijkt dat ze vooral vielen voor het show-aspect. En da’s precies ook hetgeen wat mij aantrekt.’
Sonja ervaart het allerminst als een probleem. Integendeel! ‘Dat ik al van kindsbeen af bezig ben met show heeft ertoe geleid dat ik vaak met holebi’s werk. Ik ben als danseres ook terecht gekomen in travestie-spektakels en dat zijn holebi-evenementen bij uitstek. Ooit trad ik in een travestie-show als enige echte vrouw op als… euhm, Michael Jackson. En in de kleedkamers kon ik mezelf rustig uitkleden. Die mannen bekeken mij toch niet’, lacht Sonja. Maar dan ernstig: ‘Ik kom met een aantal holebi’s zeer goed overeen. Will Ferdy beschouw ik bijna als een vaderfiguur. Ik kan als vrouw ook zeer goed met holebi’s praten, precies omdat ik weet dat ik er verder niets achter hoef te zoeken.’
'Ladies first'
Sonja is ook een fervente fotografe. Alweer een wereldje waar vooral mannen de dienst uitmaken. ‘Het liefst wat ik fotografeer zijn artiesten op een podium. Maar hier heb ik een voordeel als vrouw. Ik ben kleiner dan de meeste mannelijke fotografen en kan me overal makkelijker tussenwroeten. Bovendien heb ik vrouw het voordeel dat de meeste mannen mij uit beleefdheid laten voorgaan. Het maakt dat ik vaak heel mooie plaatjes kan schieten.’ Handige dame, die Sonja! ‘Op dat ogenblik geniet ik het voordeel van ladies first, ja’, lacht Sonja.
Het brengt ons meteen bij het opzet van deze reeks. Enkele mannelijke lezers van eurosong.be verwarren een positieve actie als Dag Dames met ‘positieve discrminatie’ van vrouwen. ‘Vind ik niet', zegt Sonja. 'Dag dames is een goed initiatief. Waarom de vrouwen eens niet in het daglicht stellen? Wij houden ook van het Songfestival.’
'Jobs doen die ik graag doe'
Dansen, concerten bijwonen, fotografie, reizen… Sonja De Schuyter is een bezige bij. ‘Toch heb ik het steeds gecombineerd met een job. Ik heb 30 jaar gewerkt op de marketingafdeling van een bank in Gent, maar ben sinds kort helaas ontslagen na een voetoperatie. Maar gelukkig gaat er nu een nieuwe wereld voor mij open. Ik ben al vijftig plusser en heb besloten alleen nog jobs te doen die ik graag doe. Ik ben intussen alweer terug aan de slag bij een ticketbureau waar reservaties voor allerhande shows en concerten worden gemaakt. Daarnaast heb ik nog mijn shows en danslessen die ik elke avond geef en het ziet er naar uit dat ik binnenkort ook aan de slag kan als showbizzfotografe. Ik weet niet wat eerst gedaan. Ik heb het drukker dan ooit!’, aldus een tevreden Sonja.
Ann, Liliane en Nicole
De bijna overbodige slotvraag: welke vrouw uit songfestivalkringen heeft grote indruk nagelaten op Sonja? ‘Het zijn er meerdere, maar enkel uit Vlaanderen wil ik Liliane Saint-Pierre, Ann Christy en natuurlijk Nicole van Hugo noemen. Mijn prachtigste songfestivalervaring was op 22 oktober 2005 tijdens de viering van 50 jaar Songfestival in Kopenhagen. Toen iedereen in de zaal We want Nicole & Hugo begon te roepen kreeg ik een echt kippenvelmoment als ik die twee opnieuw dat podium zag opkomen in hun paarse pakjes, precies zoals ik dat destijds in 1973 in Luxemburg heb meegemaakt. Ik kreeg toen echt de tranen in mijn ogen.’
