Naar de homepage

Zowat de belangrijkste televisie avond van het jaar in Zweden, de spanning was te voelen tot in België, en iedereen was duidelijk opgeladen. Presentatrice Petra Meden verstomde ieder met een knoert van een openingssong en gaf een goede indicatie voor de inzet van de avond: it’s now or never. Zou Zweden zich laten kennen of tóch voor een frisse wind gaan? En zo ja, in welke gedaante?

Doorslagje van 'Cara Mia' vs. fragiel wiegeliedje
Mans Zelmerlöw was de gedoodverfde favoriet, en zoals we al eens vermeldden had hij iets waar te maken: zowel Carola, The Ark als Charlotte Perelli wisten de afgelopen edities hun favorietenrol te verzilveren. Zelmerlöw bleek er alvast klaar voor, en tilde zijn “Hope & Glory” naar een hoger niveau. Niet zo moeilijk zal u zeggen, gezien het doorslagje van zijn eigen “Cara Mia” niet meteen droop van karakter, maar weet dan dat Zelmerlöw er zelfs in slaagde het nummer een identiteit te geven.

Voor vijf minuten toch, tot het volgende nummer aantrad. Dat was van de hand van Caroline Af Ugglas, en zij was via de herkansingsronde de finale binnengeslopen. Die extra visibiliteit bleek haar geen eieren gelegd te hebben: Af Ugglas werd opeens bij de kanshebbers gerekend. Dat gegeven liet duidelijk zijn sporen na in het zenuwsysteem van de Zweedse Janis Joplin, die niet haar beste prestatie in de wedstrijd neerzette. Haar wiegeliedje bleek opeens nog fragieler dan gedacht en leek wat verloren gelopen in het grote Globen. Kon dit echt een vuist maken tegen al het up-tempo geweld?

Enthousiaste haardos vs. schlager met gitaargeweld
Zoals bijvoorbeeld Agnes, die als derde werd geloot. Haar Donna Summer riedeltje dat “Love love love” was bleef echter niet helemaal overeind in Stockholm. Vooral in de lage noten schoof de zangeres met de enthousiaste haardos nogal uit, wat ze nadien wel ruimschoots goedmaakte in het refrein. Aangenaam genoeg, en ze zal er een leuke hit aan overhouden, maar op geen enkel moment bekroop ons het gevoel dat we de mogelijke winnares hadden gezien.

De rockers van HEAT leken dan weer de vreemde eend in de bijt, maar onder het masker van het gitaargeweld bleek hun “1000 Miles” een doodgewone schlager te zijn. Erg spannend was het allemaal niet, maar wat waren we onder de indruk van de zangcapaciteiten van de zanger! Geen idee wanneer de jongen adem haalde, we waren verbaasd dat hij met alle hoge en langgerekte noten niet blauw uitsloeg. Menig aspirant zanger kan hier zeker wat inspiratie halen.

Beschamende performance vs. tweeënhalve dames
Dat kan niet gezegd worden bij Emilia, die haar “You’re my world” simpelweg verknoeide door compleet de controle over haar stem te verliezen. Op het einde klonk ze zo wanhopig dat we haast medelijden met haar kregen. Haast. Het liedje was dan ook nog vis noch vlees, met een jazzy refrein dat wordt vertrappeld door een druk refrein. Een wereldhit als haar “Big big world” zal ze er niet aan overhouden, als ze na die quasi beschamende performance van zaterdag überhaupt ooit nog achter een microfoon mág staan.

Die twijfels hadden we bij Alcazar dan weer hoegenaamd niet. Hun “Stay the night” was perfect op hun lijf geschreven, en de tweeënhalve dames gaven er een stevige lap op. Alles zat goed, van vocalen tot choreografie, en stemde tot nadenken. “Stay the night” was niet het meest originele nummer van de bende maar kwam enorm goed over en de respons in de zaal was niet min te noemen. “Zouden ze dan toch…?” was de logische vraag die erop volgde.

Chiara's FatFighter vs. Extra dandyness
Weinig originaliteit dan in “Moving on” van Chiara’s FatFighter collega Sarah Dawn Finer. Net als Mans Zelmerlöw zette zij een nummer neer dat vrij onschadelijk was en schatplichtig was aan de Klassieke Schlager. Dat kon dus twee kanten uit: ofwel sloeg het meteen aan (zie ook “Hero” vorig jaar) ofwel zou het geen potten breken wegens overdaad. Dat Finer haar hoge noten amper of niet haalde, en dat was deze keer niét te wijten aan een winterse ziekte, deed haar alvast zonder omwegen de das om.

En er waren er nog die de zenuwen zichtbaar door de keel hadden razen. De jongetjes van EMD hadden zich voor de gelegenheid een wit pak aangemeten, maar die extra dandyness kon hun zwak stembereik niet verhullen. Apart klonken ze nog steeds ondermaats, in de samenzang kwamen hun kwaliteiten echter wél tot leven. “Baby goodbye” poogde een hedendaagse sound te uiten, maar kwam net dat ietsje tekort om er een echte winnaar van te maken. Hun eerste plaats in de hitlijsten is hen gegund, maar Moskou was net iets te hoog gegrepen.

Overbodige valse blonde vs. groentje
Dat zeiden we bij aanvang van de finale al luidop over Sofia, de zogenaamde elfde kandidate die was opgevist door de internationale jury. In haar voorronde was ze zevende geëindigd, maar ze mocht dus alsnog opdraven. Vechten tegen de bierkaai, we herinnerden ons haar “Alla” als een plat onding en daar kwam zaterdag geen verandering in. Deze letterlijk en figuurlijk valse blonde deed een vlotte show even inzakken als een pudding. Overbodig? U zegt het!

Maar wat had u te zeggen over de frêle Molly Sandén? Het meisje van 16 bracht een liefdesballad alsof ze al de ene Grote Liefde na de andere had beleefd, terwijl het pijnlijk duidelijk was dat ze nét de luiers was ontgroeid. Geef haar nog vijf jaren en ze stáát er ongetwijfeld, maar dit was gewoon té vroeg.

Kolder van de internationale jury
Voor wie het niet te vroeg bleek was Malena Ernman. De operadiva bleek in de dagen voor de finale opeens de gedoodverfde concurrente voor Mans Zelmerlöw en de nummer één bij de bookmakers. Nu maakt zoiets uiteraard nooit indruk, maar het zegt wel iets over de mogelijke verandering in het stemgedrag van de Zweedse Johan Modal. Ernman liet het niet aan haar hart komen en fietste uitermate geconcentreerd door haar geweldige “La Voix”.

De puntentelling had alles weg van een heus koningsdrama zoals alleen Shakespeare ze kon schrijven. De internationale jury begon de kolder door favorieten als Alcazar links te laten liggen en Malena Ernman één schamel punt te geven. Voor hen bleek Sarah Dawn Finer de ideale kandidate te zijn. Hadden ze, ‘Allo ‘Allo-gewijs, kaas in hun oren gestoken?

Totale ommezwaai van televoters
De daaropvolgende twaalf jury’s uit de verschillende Zweedse landsdelen schudden de kaarten nog eens flink door elkaar. Plots stond, niet geheel onverwacht, Mans Zelmerlöw bovenaan te blinken. Bij een top drie plaats in de televoting zou hij sowieso naar Moskou gaan.

Het publiek bleek echter een totale ommezwaai gemaakt te hebben en zette Zelmerlöw buiten de top drie, wat de jongen te verwerken kreeg met minstens vier camera’s op zijn neus. Pijnlijk, wat u zegt.

Alcazar schoot tekort, EMD schoot opeens naar brons en Caroline Af Ugglas sprong naar zilver. Malena Ernman bleek met slechts 3700 stemmen verschil (van de ca. 1.750.000) op Af Ugglas recht te hebben op goud.

Controversiële keuze
Een controversiële keuze, want Ernman mag dan wel voor een frisse wind zorgen met haar klassieke scholing: de rest van haar nummer stond op tape. Ook de backing vocals dus, en laat nu net die backing vocals een belangrijk deel uitmaken van het succes van het nummer. Misschien weet Ernman collega’s uit het operacircuit te strikken om haar te vergezellen in Moskou? Het feit dat er in MF meer dan zes mensen op het podium mogen helpt bovendien niet bij de inschatting of dit een correcte keuze is voor het ESF: hoe meer zielen hoe meer vreugd, maar de beperkingen die de EBU standaard oplegt zullen “La Voix” meer schade berokkenen dan de Zweden lief is. Tenzij ze hun gekende cool kunnen bewaren en er alsnog een winnaar uit kunnen puren. Buiten De Stem zelve gerekend want Ernman tilt het nummer, dat niet echt uitblinkt in originaliteit, duidelijk een klasse hoger.

'Anders' gaan stemmen?
Dat de Zweden opeens ‘anders’ zijn gaan stemmen is dan ook een boutade, “La Voix” past perfect in het MF-kraam. Anders had SVT er geen wildcard van gemaakt, die in de laatste voorronde als laatste mocht aantreden en ook meteen in de finale van die voordelige laatste plaats mocht vertrekken. Liedschrijver Frederik Kempe staat ook niet gekend om zijn alternatieve inslag, het feit dat concurrenten “Hope & glory” en “Moving on” ook van zijn hand waren zegt meer dan genoeg. De dag dat Zweden ‘anders’ stemt laat met andere woorden nog wel even op zich wachten. Anders hadden de turquoise laarsjes van Caroline Af Ugglas de weg naar Moskou ingezet. Dat het erg nipt was kan een licht aan het eind van de tunnel betekenen, en hoop doet leven. Maar wij verwedden er voorlopig ons hoofd niet op.