Melodifestivalen 2011: Generale repetitie! – Update volledig Delen
melodifestivalen2011
11/03/2011 - In de Globen te Stockholm vindt morgen de finale van Melodifestivalen 2011 plaats. Voor het zover is moet er nog gerepeteerd worden. Wij zijn ter plekke en brengen vanaf 20u live-verslag. Vergeet dus niet tijdig te refreshen! Intussen trakteren we al op een overzicht van de tien finalisten.

Een zeer fijne avond vanuit de Globen in Stockholm, waar het vandaag koud maar erg zonnig was. Het bolvormige stadion is weer helemaal gevuld met MF-fans. Wij hebben plaats genomen in de persruimte en volgen de generale repetitie!

De show is zonet gestart vanop het dak van het stadion, waar de twee presentatoren, Rickard Olsson en Marie Serneholt, een (opgenomen) nummer ten beste geven: een Zweedse versie van ‘Up where we belong’ van Joe Cocker en Jennifer Warnes, maar dan aangepast aan de finale van MF met als centrale boodschap ‘het is nu tijd voor de finale’. De Zweden blijven ad rem!

En logisch! Want nadat ze het dak van de Globen onveilig gemaakt hebben, dalen de beide presentatoren via een kabel af naar het podium op de tonen van ‘Barbra Streisand’. Een vleugje kitsch is nooit weg! Het zal niet het laatste zijn vanavond.

Van de kitsch naar de dance en urban met tien dansers die elk een portret van de tien kandidaten van vanavond met zich dragen. De kandidaten komen de zaal meteen binnengewandeld nadat hun portret in beeld is geweest.

Tijd voor de presentatoren om een echt welkomstwoordje te placeren en uitleg te geven bij de jurering. Er wordt zoals geweten gewerkt met een elftal internationale jury’s. Daarnaast krijgen de televoters een gelijkwaardige inbreng in de voting. Er wordt even overgschakeld naar de minister van Buitenlandse Zaken – de échte – die in een wel zeer opmerkelijke outfit even het belang van het festival voor de natie komt onderstrepen. ‘De wereld staat in brand, maar hij komt hier even de lolbroek uithangen’, horen we hier in de persruimte vliegen bij enkele kritische Zweedse journalisten.

Maar over naar de belangrijke dingen, de wedstrijd namelijk. En die wordt nu afgetrapt met Danny Saucade, die meteen geconfronteerd wordt met een Frans stokbrood en kritische doktoren die zijn conditie beoordelen.

Dit zijn de tien kandidaten:

01. Danny Saucedo  – In the Club (Figge Boström, Peter Boström, Danny Saucedo)

SVT heeft de twee kandidaten die in dezelfde vijver (bak)vissen meteen slim ver uit elkaar gezet. Terwijl Eric Saade moet wachten tot laatste, mag die andere Joepie posterboy de wedstrijd openen met een stevig dance-nummer. Aan originaliteit is hier niemand gestorven. Gelukkig want anders hadden we op het eind van de avond wellicht een klein kerkhof! Maar de jongen ziet er goed uit, heeft podiumpresence en kan een aardig stukje zingen, iets waarmee hij toch een streepje voor heeft op Saade. Zijn nummer is dan weer net dat tikkeltje gedateerd en vrij repetitief.  Danny werd hier door sommigen al welkom ‘bij de club’ geheten omdat er een foto werd gemaakt van Danny en Eric Saade die elkaar een vriendschappelijke kus geven. In the club dan maar? Graag, maar in Düsseldorf, hoogstens in de Euroclub.

02. Sara Varga – Spring för livet (Sara Varga, Fredrik Boström)

Niet iedereen is even enthousiast over Sara Varga. Ze kwam met de hakken over de sloot nadat ze zich via de herkansingsronde wist te plaatsen. Wie van rustige nummers houdt, zal dat alvast een groot plezier hebben gedaan, want met haar jazzy stukje tekent ze voor het enige echt rustige moment van de avond. Weinig poespas bij Varga: een  sexy witte jurk met een gouden riem en een sobere podiumact met een eenzame gitarist. Niet echt begeesterend. Het kabbelt rustig verder, maar dit catalogeren als slecht zou haar oneer aandoen! Het ‘chill’-moment van de avond.

03. The Moniker – Oh My God! (Daniel Karlsson)

De soberheid van Sara Varga steekt eveneens schril af tegen de pretentieloze uitbundigheid van The Moniker. Een zeer opgewekt nummer van een bonte bende en een leadzanger die goed naar Mika heeft geluisterd. Een levende cartoon met twee danseressen in een groen jurkje en witte fuck me-botjes. Enfin, alle noodzakelijke visuele en muzikale ingrediënten voor een foute ambiance-act zijn aanwezig. En net dat maakt dit zo Eurovisiefähig! Leg die Prozac maar aan de kant; kijk en luister naar The Moniker. En wie dan nog niet goed gezind is, drukt maar op replay!

04. Brolle – 7 Days And 7 Nights (Brolle)

Deze getatoueerde knapperd schijnt erg goed in de markt te liggen bij de vrouwen en een bepaald segment van de mannen. Dat heeft sowieso met zijn uiterlijk te maken, maar misschien nog meer met de zelfverzekerheid die hij op het podium uitstraalt. Patrick Ouchène, eat your heart out en kom eens kijken hoe je op een eigentijdse en aanvaardbare manier appelleert aan Elvis. Van Brollo’s zelfgeschreven nummer zal Europa wellicht niet omver vallen, maar het past hem als gegoten. En hij zingt het onberispelijk! Komt daarbij dat zulke verschijningen hier wel mee wegkomen. Zelfs de laatste hoge noot haalt hij moeiteloos. Die finaleplaats is met andere woorden meer dan terecht en een plaats op het erepodium zou allerminst een verrassing zijn.

05. Linda Bengtzing – E det fel på mej (Pontus Assarsson, Thomas G:son, Jörgen Ringqvist, Daniel Barkman)

Linda Bengtzing is terug van nooit weggeweest en hoopt dat Europa voor haar zal vallen. Haar obligate Zweedse schlager is van hetzelfde kaliber als haar vorige bijdragen. Déjà vu, déjà entendu, maar gelukkig verpakt in een nieuwe, knalgele outfit. Deze kanarie is onmisbaar bij MF en op eurovisieparty’s. Fijn voor lokaal gebruik, maar voor een Songfestival komt dit zo’n kleine vijftien jaar te laat. We stoppen Linda graag in de cd-speler van onze wagen. Daar zullen de gensters er nog wel van afspringen, maar het kan geen toeval zijn dat ze echt vuurwerk aan haar act moet toevoegen om het podium te laten ontploffen. Nice try en voorzeker de ideale promotie voor haar best of-album dat hier intussen in de winkels ligt!

06. Nicke Borg – Leaving Home (Jojo Borg Larsson, Nicke Borg, Fredrik Thomander och Anders Wikström)

Na het mini-schlagerfestival van Linda komt er ons alweer een ferm getatoueerde medemens tegemoet met een stevig nummer met rockinvloeden. Leuk voor de liefhebbers van Bon Jovi en voor hen voor wie rock en de vertolker niet alleen stoer, maar ook een tikje afgelikt mogen zijn.

07. Swingfly – Me And My Drum (Teron Beal, Patrik Magnusson, Johan Ramström, Swingfly)

De titel van Swinfly’s bijdrage wekt bij ons, Vlamingen, sinds Tom Dice meteen een beetje argwaan. De drum krijgt hier inderdaad een zeer prominente plaats op het podium, maar wordt niet bediend door de rapper-zanger zelf. Daarvoor heeft hij een bende bevallige jongedames ingehuurd. Onafgezien van de act, klinkt dit nummer eigentijds maar grossiert het ook in onnodige drukte. Een verdienstelijke poging om het muzikale gat in de markt ‘rap’ te vullen, maar het risico is groot dat het eerder een put wordt die ze voor zichzelf hebben gegraven.

08. Sanna Nielsen – I’m In Love (Irini Michas, Peter Boström, Thomas G:son, Bobby Ljunggren)

Sanna Nielsen en Linda Bengtzing lopen elkaar een beetje in de weg want ze vissen in dezelfde Svensk schlager-vijver. De kritiek over Linda’s bijdrage geldt dus evengoed voor die van Sanna: onmisbaar voor elke zichzelf respecterende Zweedse finale en voor volbloed Eurovisiefans, maar wellicht niet meteen hetgeen waar Europa nog op zit te wachten. Wel een complimentje over de fuchsia-zilveren outfit en de eenvoudige podiumsetting, die echter niemand zal vergeten zijn op het eind van de avond. Van heel ver heeft Sanna iets weg van onze Tanja Dexters. Gelukkig is dat dus van héél ver, want deze Sanna is een stijlvolle artieste en geen ordinaire gimmick. 

09. The Playtones – The King (Fredrik Kempe, Peter Kvint)

Als de fifties een facelift zouden krijgen, is de kans groot dat die er zou uitzien als The Playtones. Een integere en consequente ode aan de rockers van de jaren vijftig in het algemeen en aan Elvis en Jerry Lee Lewis in het bijzonder. Een licht ontvlambare piano is ook al niet meer nieuw, een man met contrabas al evenmin, maar de kans dat deze act in tegenstelling tot hun outfit een volkomen blauwtje lopen is miniem. Goed gezongen, fijn vertolkt en wellicht appelerend aan een ouder publiek dat zich op slag weer achttien waant gedurende drie minuten. Als Patrick Ouchène het nog niet begrepen had bij Brolle, zou hij het zeker moeten snappen na het aanschouwen van ‘The king’ van The Playtones.

10. Eric Saade – Popular (Fredrik Kempe)

Eric Saade is een knapperd en het songfestival erg genegen. Niet verwonderlijk dus dat hij in eurovisiekringen meteen werd uitgeroepen tot (fan)favoriet om deze editie van MF te winnen. De jongeman zet dan ook alles op alles om beter te doen dan zijn derde plaats vorig jaar en pakt uit met een fraaie dansact, gespierde backing vocals en maakt zelf de brokken op het podium door letterlijk door te breken. Muzikaal wordt er uit een weinig vernieuwend en zelfs repetitief vaatje getapt, maar bij gebrek aan echte uitschieters in deze finale zal het niemand verwonderen mocht hij morgenavond toch met de zegepalm aan de haal gaan. Hamvraag die iedereen zich stelt is hoe dit live in Düsseldorf zal klinken én ogen wanneer de backings wél live moeten en er maximaal zes personen op het podium mogen staan.

Nanne, Lena Ph. en Ola van The Ark in intervalact
Tijd voor een wilde intervalact met onder anderen Nanne Grönvall (ESF 96), Lena Philipsson (ESF 04) en Ola Salo van (wijlen) The Ark (ESF 07) , die als een orkaan door de Globen dendert. De titel spreekt boekdelen en maakt zijn belofte waar: ’Rock you like a hurricane’.

Uiteraard moet er ook gestemd worden. Eerst krijgen de elf internationale jury’s het woord. De spits wordt afgebeten door Rusland.

‘This is my life’ in een rock-versie
Na de vakjury’s wordt ‘This is my life’ van Anna Bergendahl van onder het stof gehaald. Niet door haarzelf, maar door de groep Dynastie die het nummer Bon Jovi- of Europe-gewijs van de nodige portie peper in het gat voorzien. Anna zelf – die intussen bij de kapper gepasseerd is voor een hipper kapsel – wordt opgespaard voor nadien om de trofee voor te stellen en hem ook officieel uit te reiken aan haar opvolger.

Het laatste woord is aan de Zweedse televoters zelf. De nepvoting zou ons te ver leiden, maar voor wie het echt interesseert: de nepvoting werd gewonnen door The Playtunes.

Wordt het erepodium een mannenclubje?
Misschien nog een kleine pronostiek op basis van hetgeen we vanavond gezien hebben: Eric Saade is sowieso favoriet. Zelf zijn we The Moniker niet ongenegen en beschouwen we Brolle en Danny Saucedo als outsiders. Het erepodium zou morgenavond dus wel eens een heus mannenclubje kunnen worden! Eén ding is alvast zeker: het wordt een open strijd en da’s altijd goed voor een spannende avond!

Wij zijn er morgenavond weer met live verslaggeving van de finale! Graag tot dan.

Bekijk: een recap van de tien MF-finalisten.


Share
Raf Van Bedts
 

Reacties zijn gesloten.



Berichtcategorieën

Verjaardagen

 
Vandaag - 20 December:
  • Alice May (°20/12/1954, NL) zangers, componiste, lid van Maywood (ESF 90)
Morgen - 21 December:
  • Kris Wauters (°21/12/1964, B), zanger, muzikant, presentator, lid van Clouseau (ESF 91)

Nieuwscategorieën

Nieuwsarchief