Naar de homepage

Fiche:

Artiest: Céline Dion
Lied: ‘Ne partez pas sans moi’
Land: Zwitserland
Jaar: 1988
Tekstdichter: Nella Martinetti
Componist: Atilla Sereftug
Dirigent: Atilla Sereftug
Resultaat: 1ste plaats (137 punten)

Céline Marie Claudette Dion werd geboren op 30 maart 1968 in Charlemagne in Québec, Canada. Ze was de jongste uit een gezin met maar liefst 14 kinderen. De Dions hadden het niet breed. Iedereen in het gezin had wel muzikaal talent, maar Céline stak er toch bovenuit. Célines eerste publieke optreden was op 13 augustus 1973, toen ze als vijfjarig meisje iedereen verteterde door te zingen op het huwelijk van haar broer Michel. Daarna volgden vele optredens in de pianobar die door haar ouders werd uitgebaat. Haar moeder merkte dat haar dochter een groot talent had, en bracht haar in contact met René Angélil. Céline was op dat moment een timide meisje van 12 jaar. René zag echter de potentie in haar en sloot een hypotheek af op zijn eigen huis om in haar te investeren. Haar moeder schreef haar eerste liedje, ‘Ce n’était qu’un rêve’ samen met haar broer.

In 1981 volgde haar eerste album.  Het was meteen een schot in de roos. Het album kwam in Québec op de eerste plaats in de verkoopslijsten en Céline werd een ster.

In 1982 deed ze mee aan het World Song Festival in Tokio. Daar won ze niet alleen de gouden medaille voor beste song, maar ook kreeg ze de prijs voor de beste performer. Céline was goed op weg om een ster te worden in de Franstalige landen. In 1987 stapte ze echter af van haar liedjes die vaak gingen over onschuldige en kinderlijke dingen en koos ze voor een  popsound op haar album ‘Incognito’.

In 1988 mocht ze dan in Dublin Zwitserland vertegenwoordigen op het Songfestival. In een zenuwslopende puntentelling die spannend bleef tot het laatste punt gegeven was, won ze met amper één punt verschil op de nummer 2: de Brit Scott Fitzgerald en zijn belegen ballade ‘Go’. Voorlopig is haar lied het laatste Franstalige nummer dat het Songfestival won.

Haar overwinning zorgde ervoor dat ze in Europa een beetje naambekendheid kreeg, maar van een echte doorbraak kon nog niet gesproken worden. ‘Ne partez pas sans moi’ kwam hier en daar wel in de hitparade terecht, maar een groot succes was het niet te noemen. Toen ze in 1989 naar Zwitserland terugkeerde om, in aanloop van het Songfestival enkele concerten te geven, bleek er zelfs niet genoeg interesse te zijn en werd een deel van de concerten afgelast.

In 1989 kreeg Céline stemproblemen. Er werden twee mogelijke oplossingen geboden: ofwel moest ze een operatie aan haar stembanden ondergaan, met het risico dat haar stem nooit meer hetzelfde zou zijn, of ze moest 3 weken volledig  wijgen. Omdat ze geen risico wilde nemen, koos ze voor het zwijgen.  Na de 3 weken ging ze naar een stemcoach.  Het bleek dat Céline fout gebruik maakte van haar stem en als ze niet gecoacht zou worden, zou ze permanente schade ondervinden.

Na haar overwinning vond Sony, de platenmaatschappij van Céline het tijd worden om te werken aan een carrière buiten de Franstalige gebieden. Céline onderging een operatie aan haar tanden, om een mooiere look te krijgen, en volgde intensief Engelse les. In 1990 kwam dan haar eerste Engelstalige CD, ‘Unison’, uit. Het doel werd bereikt, want Céline brak door in de Verenigde Staten. Het album kreeg platina en de single ‘Where Does My Heart Beat Now’ kwam terecht in de top 5 van de Amerikaanse Billboard Hot 100.

Céline werd opgemerkt door Disney en zij vroegen de zangeres de titelsong van hun nieuwste tekenfilm, ‘Beauty and the Beast’, in te zingen. Céline zong het nummer in duet met Peabo Bryson. Het nummer werd niet enkel een grote hit, maar won ook nog een Oscar.

In 1992 volgde haar tweede Engelstalige album, en opnieuw wist de zangeres te scoren. Maar echt topsucces kwam er met haar derde album, ‘The Colour of my Love’. De eerste single hieruit, ‘The Power of Love’ stond wekenlang op 1 in de Amerikaanse hitparade. In Europa werd het lied een bescheiden hit, maar de opvolger, ‘Think Twice’ werd in Europa haar eerste nummer 1 hit. Dit album zorgde voor een defenitieve doorbraak in zowat alle landen.

In 1994 besloot ze terug naar haar roots te gaan en opnieuw Frans werk op te nemen.  Jean-Jacques Goldman schreef 12 nummers voor haar en samen vormden die nummers het album ‘D’eux’.  Het album werd met een verkoop van 9 miljoen exemplaren, het tweede best verkochte Franstalige album ooit. De hit ‘Pourque tu m’aimes encore’ wist zelfs in het Verenigd Koninkrijk in de top 5 te geraken, wat hoogst uitzonderlijk is voor een Franstalig nummer.

De opvolger van deze cd werd weer Engels. ‘Falling into you’ werd een enorm succes. Ze won twee Grammy’s voor het album en verkocht 32 miljoen exemplaren. Daarmee heeft ze het record van best verkopende album ooit van een zangeres behaald.

Tijdens de Olympische Spelen in Atlanta, mocht Céline tijdens de openingsceremonie zingen. 3,5 miljard mensen zagen haar ‘The Power of the Dream’ vertolken, een absoluut record aantal kijkers voor een openingceremonie van de Olympische Spelen.

En het succes breidde zich verder uit. Haar opvolger ‘Let’s Talk About Love’ werd opnieuw een enorm succes. Voor dit album werkte ze samen met o.a. Pavarotti, Bee Gees, Barbra Streissand en Bryan Adams, die de titeltrack van de cd schreef. Op de cd stond ook een lied uit de soundtrack van Titanic, ‘My Heart Will Go On’. De regisseur van de film, James Cameron, wou absoluut geen popsong op de soundtrack van de film, maar de componist had al een demo opgenomen met Céline Dion. Toen Cameron echter de song hoorde, was hij zo enthousiast, dat hij het lied gebruikte voor de aftiteling. Het werd een van Célines grootste hits, en opnieuw won het nummer een Oscar.

Nadien bleven de successen binnenkomen. Zowel haar Franstalige als Engelstalige albums werden bestsellers. Céline bereikte officieel de status van diva toen ze in april 1998 optrad tijdens het benefietconcert ‘Divas Live’ naast collega’s zoals Mariah Carey, Shania Twain, Gloria Estefan en Aretha Franklin.

In 1999 besloot Céline een tijdelijke pauze te nemen. Het afgelopen decennium had ze heel veel tijd in haar carrière gestoken en was ze veel op tournee geweest.  Hierdoor had ze minder tijd voor vrienden en familie gehad. Ook had ze de wens om moeder te worden en bovendien werd er bij haar man kanker vastgesteld. Uiteindelijk wist René de ziekte te overwinnen en lukte het Céline om zwanger te worden. Op 25 januari 2001 werd René-Charles Dion-Angélil geboren. Hoewel ze had aangekondigd om een break te nemen tot de helft van 2002, maakte ze een uitzondering om tijdens het benefietconcert voor de slachtoffers van 9/11 op te treden.

Haar comeback werd ingeluid met een nieuw album ‘A New Day Has Come’. Van het album werden 12 miljoen exemplaren verkocht. De comeback kon hierdoor bestempeld worden als een succes. Bij de persrelease van haar album werd ook bekend gemaakt dat Céline vanaf 2003 haar eigen show zou hebben in Ceasers Palace, Las Vegas. Celine werkte samen met Franco Dragone, die al bekendheid genoot dankzij zijn werk met Cirque du Soleil. Om zich voor te bereiden op de show woonde Céline met haar gezin een tijdje in België.

Origineel zou de show 3 jaar spelen, maar door groot succes werd het uiteindelijk 4,5 jaar. In totaal heeft Céline 750 keer opgetreden.

Ondertussen bleef Céline succesvol albums uitbrengen, zowel in het Frans als het Engels. Ze werkte onder anderen samen met Anne Geddes aan het project Miracle. Céline zorgde voor de muziek, terwijl Anne Geddes voor de foto’s zorgde.

In 2007 werkte Céline mee aan het lied ‘Sing’. Het lied werd door maar liefst 23 zangeressen ingezongen en was een initiatief van Annie Lennox. Het lied was ten voordele van de strijd tegen armoede en aids in Afrika.

In 2008 begon Céline aan een grootse wereldtournee. Ze kwam hiervoor ook naar Antwerpen. Het was voor Céline de eerste keer sinds 1999 dat ze nog optrad buiten Las Vegas.

In 2011 keerde Céline terug voor een nieuwe concertreeks in Caesars Palace. Het plan is dat zij 210 shows gaat spelen verspreid over drie jaar.

Behalve muziek, is Céline ook actief in de parfumindustrie. Tot op heden heeft ze 14 parfums gelanceerd. Van 1990 tot 1997 was Céline ook eigenares van de restaurantketen ‘Nickels’.

Behalve tallozen trofeeën, een songfestivaloverwinning en massa’s gouden en platina platen, heeft Céline ook twee eigen sterren, eentje op Canada’s Walk of Fame en een op de Hollywood Walk of Fame. Ook won ze de Chopard Diamond Award.  Een award die maar af en toe wordt uitgereikt. Enkel artiesten die meer dan 100 miljoen platen verkocht hebben, komen in aanmerking voor deze award. Daarnaast heeft ze ook de hoogste eer in Frankrijk, de Légion d’honneur ontvangen en een eredoctoraat in muziek aan de universiteit Laval in Québec.

Sinds het overleden van haar nichtje Karine aan mucoviscidose in 1993 is Célinie meter van de Canadian Cystic Fibrosis Foundation. In 2010 werd ze ook Goodwill Ambassador voor de VN, een functie die ze deelt met Susan Sarandon.

Bekijk: ‘Ne partez pas sans moi’  

Bekijk: ‘Pour que tu m’aimes encore’  

Bekijk: ‘My Heart Will Go On’ 

Bekijk: ‘Beauty and the Beast’