Naar de homepage

Februari heeft zijn intrede gemaakt en dat betekent dat de Zweden met veel trompetgeschal en bombarie aan Melodifestivalen beginnen. Europa’s grootste voorronde voor het Songfestival schoot gisterenavond uit de startblokken en we zullen het (weer) geweten hebben. Na een geslaagde internetcampagne met een heuse programmatrailer en een online versie van MF voor gebuisde kandidaten van het afgelopen decennium werd gisteren de aftrap gegeven  van het echte muziekfestijn – want dat is hoe verantwoordelijke Christer Björkman en de zijnen MF willen verkopen: als dé etalage voor de Zweedse muziekwereld. Ambitieus of hoogdravend? We zullen het de komende weken te weten komen.

De eerste aflevering speelde het spel alvast volgens het boekje met acht zeer verschillende liedjes, een feit waar de drie presentatrices die dit jaar de ‘eer’ kregen om Het Feest in goede banen te leiden ettelijke keren op terug kwamen. Het leek ook allemaal een wat serieuzere inslag te hebben dan de voorbije jaren met een nogal wat droge inleiding en in plaats van tussenfilmpjes kregen we een opgesomde CV van de kandidaten terwijl die zich een weg baanden naar het podium vanuit de green room die zich midden in de zaal/hal bevond. Alles vrij laagdrempelig dus, zonder al te veel glitter of glamour en de verduidelijking voor die aanpak kwam er tijdens de tussenact na de acht optredens. Onder de welluidende titel “Niet alleen een feest voor homo’s” werd op een erg vernuftige (gewiekste) manier duidelijk gemaakt dat dit een feest moest zijn voor iedereen in Zweden: jong en oud, wit en minder wit, blond en niet zo blond – vul zelf maar verder aan. Dit alles overgoten met een humorsausje en bedekt met een glitterjasje dat moest verhinderen dat de roze gemeenschap zich beledigd zou voelen. Arm in arm, één voor allen en allen voor één: dat was de boodschap. Missie geslaagd alvast, lang geleden dat uw dienaar nog zo heeft gelachen!

Over naar de kern van de zaak dan: waren de geselecteerde nummers effectief representatief voor wat er zich zoal afspeelt in de huidige muziekwereld? Kunnen ze met andere woorden overleven buiten de Eurovisiebubbel? Een vraag die almaar prangender en relevanter wordt voor eender welke preselectie en met een dergelijk mission statement zéker voor MF. Het antwoord is voorlopig onduidelijk, want met de mix die we gisterenavond voorgeschoteld kregen weten we nog niet erg veel.

Sean Banan mocht de aftrap geven en ik vermoed dat alleen de Zweden, met een voorkennis van de ‘humor’ van deze jongen, zijn inzending konden smaken. Wij, arme buitenlanders, konden alleen maar afgaan op zijn nummer en zang waarvan geen van de twee echt fantastisch waren, al bleef dat electroschlager refreintje wel plakken. Mijn persoonlijke favoriet was het gevoelige countrynummer van meidengroep Abalone Dots maar het was al vrij snel duidelijk dat dat niet instant genoeg was om een grote impact te hebben, in melodie en tekst.

The Moniker dook op, zoals dat wel vaker gebeurt na een eerste succesvolle doortocht op MF, en nam net als illustere voorgangers teveel hooi op de vork om dan gigantisch op de bek te gaan. Te hoogdravend en arty farty vrees ik, al vind ik zijn visie op melodische pop best boeiend. De dames van Afro-Dite waagden tien jaar na hun overwinning nog eens hun kans en tapten weer uit hetzelfde discovaatje. Leuk, dat wel, en goed goed gezongen, dat ook, maar nogal dertien-in-een-dozijn en dat is een doodsteek.

Iets wat we niet meteen kunnen zeggen van Dead By April, de Zweedse broertjes van Linkin Park zeg maar. De jongens zorgden voor een hedendaags geluid dat weliswaar alleen maar indrukwekkend over kwam door het gebrul van Jimmie Strimell en minder door de dunne zang en hun snel te vergeten nummer. Maar: eigentijds, dat wel. Dat probeerde popprinses Marie Serneholt, vorig jaar nog gastvrouw, ook te zijn maar haar Satellite doorslagje had wat nood aan peper in de poep. Hoe ironisch, met Salt And Pepper als titel. Een beetje persoonlijkheid graag! Iets waar acteur-regisseur-zanger Thorsten Flinck haast teveel van heeft lijkt wel. Maar deze keer net niet: het plaatje klopte in dit karaktervolle stukje theater dat weg had van een kruising tussen André Hazes en Nick Cave. Toch iets te specifiek voor de Eurovisiebubbel wellicht, maar wel intrigerend en er moet gewoon ruimte zijn voor Iets Anders zoals dit.

Iets Anders kregen we ook van Loreen, net als The Moniker zinnend op revanche na een succesvolle deelname in 2011. In tegenstelling tot Thorsten Flinck gooide zij het echter over een overdreven artistieke boeg maar in tegenstelling tot The Moniker genoeg gedoseerd en het plaatje klopte. Haar kunstzinnige aanpak maakte haar platte dance nummer, dat iets te vaak stil viel, interessanter dan het was maar haar gebrek aan dictie is toch een punt om te verbeteren.

Al bij al geen overdonderende start maar ik wacht met een ‘oordeel’ tot ik de andere 3 voorrondes heb doorsparteld – benieuwd of Björkman en zijn team de beloftes kunnen nakomen. Te oordelen naar de finalisten is de Zweedse televoter alvast mee.