Naar de homepage

Druk, druk, druk gisterenavond ten huize Vleminckx want naast de tweede voorronde in Zweden stonden ook de finales in Noorwegen en Ijsland op het menu. Een goede gelegenheid om de drie Scandinavische landen even te vergelijken en de verschillen bleken niet van de poes! Maar de grote overeenkomst is dat zowel de organiserende zenders als het stemmende publiek volop en duidelijk Stratego aan het spelen zijn.

Aftrappen deden we rond 20u met Melodifestivalen, waar de tweede voorronde al meer beloofde dan de eerste vorige week. SVT bracht meteen de sfeer erin door een knallend openingsnummer met een hulde aan populaire boybands à la Take That & Backstreet Boys. Niet meteen Songfestival gerelateerd maar dat past in het plaatje van mijn relaas van vorige week. Dat draaide rond de relevantie die SVT weer in MF poogt te pompen door er de etalage van de Zweedse muziekscene van te maken en dat doel sijpelde ook gisteren weer duidelijk door. Deze keer echter niet door de variatie in de selectie dan wel door de opvallende verwijzingen naar (of eerder gelijkenissen met) andere sterren aan het muziekfirmament. Stratego winnen door het kopiëren van een beproefde strategie? Wie weet.

Het begon nog vrij onopvallend met Ulrik Munther, de jonge snaak die Dima Bilan’s Timbaland productie schaamteloos kopieerde en dat probeerde te camoufleren in een Tom Dice-achtige opzet. Een vreemde combinatie als u het mij vraagt. De dappere Ciske De Rat stond vocaal wel als een huis en voor een 17-jarige was dit best een puike prestatie.
Er volgde al snel een tweede  verwijzing via Top Cats, die Jason Donovan in een Elvis jasje stopten. Pure schlager rock maar deze bende slaagde erin het geheel hip te doen overkomen, alsof de T-Birds een tweede adem hadden gekregen.
De volgende verwijzing was niet ver te zoeken in de powerballad die Sonja Aldén voor ons had klaargestoomd: het was alsof Mariah Carey haar gebruikte als medium om een nieuwe adem in haar tanende carrière te blazen. Jonkvrouwe Aldén’s poging om haar succes met ‘För att du finns’ nog eens over te doen bleek echter wat oudbollig uit te vallen, vooral in de presentatie met het kleed dat wappert in de wind en de brug waarbij alleen nog een koppel zwanen ontbrak. Krachtig, ja, maar erg vernieuwend was het allemaal niet.
Andreas Lundstedt gooide het over een andere boeg en gaf ons een mix van verwijzingen. In zijn Aldrig aldrig herkenden we Sam Sparrow, Eric Saade en Danny Saucedo – een combinatie die gewaagd is voor iemand die geen 21 meer is. Lundstedt bracht het er echter uitstekend vanaf maar had echter één probleem: hij kwam over als een echte diva en de enige die daarmee in Zweden wegkomt is (helaas) Carola. Wel een puike prestatie hoor, maar een beetje bescheidenheid siert ook de Grootsten Der Aarde.
De verwijzing van Timotej was niet ver te zoeken: hun Stormande hav lag perfect in de lijn van de powerschlager waarmee Jenny Silver vorig jaar menig schlagerhart sneller deed slaan. Ik begrijp dat hun instrumenten een kapstok zijn waaraan ze de etnische klanken in hun nummers hangen maar het staat voor mij een beetje haaks op de overheersende dance geluiden die van hun nummers druipen, en dat was gisterenavond net zo. En de dansers die voor wat extra beweging moesten zorgen werkten alleen maar als stoorzender.
De onbekende David Lingrén had er duidelijk heel wat repetities op zitten en bewoog, samen met zijn troep dansers, ongelofelijk strak – Eric Saade duikt weer op als voorbeeld. Ook Rihanna’s electropo heeft zijn sporen nagelaten en de combinatie van die twee namen als inspiratiebron heeft Lingrén geen windeieren gelegd. Professioneel, maar het komt wel wat berekend over en een iets minder strenge podiumoutfit kan die indruk misschien wat verzachten.
Mimi Oh’s inspiratie ligt ook nogal voor de hand want de strofes van haar popnummer zouden zo van de hand van Robyn kunnen komen. Het refrein voldoet helaas niet aan dezelfde standaard en vervalt al snel in iets wat Linda Sunblad ons vorig jaar al met evenveel succes bracht. En vocaal maakte miss Oh iets teveel uitschuivers om een rol van betekenis te spelen.
Aflsuiten deden we met de duidelijkste verwijzing van allemaal want Thomas Di Leva had duidelijk de mosterd gehaald bij de grootste groep van het moment. Coldplay droop van zowat elke noot, gaande van de stuwende pianopartij in het refrein tot de zweverige klaagzang in de bindstukken. Beter goed gestolen dan slecht gevonden hoor ik u brommen? Groot gelijk in dit geval: het werkte. Zelfs Di Leva’s potsierlijke outfit mocht de pret niet drukken, al vraag ik me echt wel af wat daar in duivelsnaam de bedoeling van kan zijn. Magisch is het geenszins.

De keuze van de Zweden was niet verrassend te noemen en past wonderwel in het kraam van de Zweedse televisie. De kwaliteit van deze voorronde stond al zowat garant voor twee meer dan redelijke finalisten en de enige zware bedenking die ik er voorlopig bij kan maken is dat er wel nogal enthousiast gestemd wordt op solo zangers. Is dat het Saade effect?
Een wervelende show alleszins met als absoluut hoogtepunt de tussenact waarbij we zowat geëlectrocuteerd werden – wat een spektakel! Jammer dat het geen inzending kon zijn, dit zou fantastisch klinken in Baku. Maar dus vooral een pluim op de hoed van SVT die weer anderhalf uur amusement garandeerde. Voorlopig werkt de strategie dus. Op naar nummer drie!

Het Zweeds spektakel in gedachte maakten we snel de switch naar de Noorse finale, waar we net op tijd inschakelden om de bekendmaking van de vier superfinalisten mee te maken. In tegenstelling tot hun buren namen de Noren er hun tijd voor en van flitsende televisie was hoegenaamd geen sprake. De productie maakte wel werk van de omkadering van de nummers maar alles errond zag eruit alsof het in 1991 kon gemaakt zijn. Van dynamisme weinig sprake dus, of we moeten ons wel heel erg verwend hebben gevoeld door de Zweden.

De vier superfinalisten mochten hun nummer nog eens brengen, wat ons perfect uitkwam om een degelijke oordeel te vellen. Het bleek een eclectisch gezelschap, zou NRK hetzelfde mission statement hebben als SVT vroegen we ons af, en de keuze bleek niet al te moeilijk. De rockers van Plumbo hadden via sociale media al wat wind in de rug gekregen maar echt overtuigend bleek hun poging niet. Aanstekelijke rock met een folk inslag, iets wat The Radio’s hier ook nog durfden ergens in de jaren ’90 maar omdaarmee naar Baku te trekken? Ook de mierzoete ballade waarmee Nora ten strijde trok kon maar matig bekoren. Volgens één van mijn gasten klonk het als het moment in een Disney film waarop de heldin beseft dat ze meer kan zijn dan ze effectief is, een bedenking waar ik onmogelijk boven kan. Nee, dan liever de franjeloze country van Petter & Bobby. Een beetje traditioneel misschien ja, maar zo simpel en effectief dat ik er zowaar stil van werd. Eerlijk en recht voor de raap, zo mogen er de komende weken nog wel een paar de revue passeren.
Maar het werd hier al vrij snel duidelijk dat de jonge Tooji de préféré was. Een jongen van de school van Eric Saade en Danny met een vlotte electropo song die ongewild blijft plakken en etnische klanken integreert zoals alleen Ruslana en Sertab dat voordeden, er zijn slechtere associaties, en dat alles met recht en rede trouwens want de jongeman heeft Iraanse roots, iets wat hem ginds in Baku wel eens geen windeieren zou kunnen leggen. Tooji staat zelfverzekerd op het podium en ook al is vocaal alles niet helemaal loepzuiver, toch overtuigt de jongeman met een uitgekiende act. Het maakte het Noorse avontuur draaglijk en zorgt alvast voor één van de meest professionele acts die tot nu toe gekozen zijn. Kleine doch belangrijke kanttekening: wat zal het geven wanneer alles live gezongen wordt? Ik blijf het een vergissing vinden om opgenomen backing vocals toe te staan bij een preselectie wegens het misvormde beeld dat opgehangen wordt! Hét werkpunt voor Tooji en zijn team de komende weken. Stratego winnen door verscheidene succesvolle ingrediënten uit voorbijgaande edities te combineren? Wie weet.

Over naar Ijsland dan voor de laatste helft van hun rechtstreekse finale – het einde van deze marathon is in zicht! Hoewel de show die RTV gisteren verzorgde er best mocht wezen was het verschil met de Noorse en vooral de Zweedse shows best groot en een mens vraagt zich af wat RTV zou doen mochten ze ooit het Songfestival zelf moeten organiseren. Het auditorium waar Söngvakeppni Sjónvarpsins 2012 gehouden werd zou alvast niet voldoen aan de eisen die het Songfestival de laatste jaren met zich meebrengt. Dat deed echter geen afbreuk aan de selectie van nummers die mocht aantreden, met een kwaliteit waar onze vroegere Eurosong alleen maar van zou kunnen dromen. Het moet gezegd: met hoe weinig ze daar ook mogen zijn, met hun muzikaal gevoel is verre van iets mis! Het feit dat ze uiteindelijk voor een duet zijn gegaan heeft weinig te maken met het imiteren van Ell & Nikki in mijn ogen – het is sowieso geen goed idee om te gaan kijken wat er in het verleden, en zeker het voorgaande jaar, werkte op het Festival – dan wel met de zeer effectieve compositie en de erg sterke uitvoering die het nummer kreeg. Mundu eftir mér is misschien niet de meest baanbrekende song maar is erg slim opgebouwd en wordt bovendien uitstekend gebracht – mét live backing vocals! Niets dat zo overtuigend werkt als zes mensen die lijken te weten wat ze doen. Ik zou kunnen leven zonder de overdreven focus op de viool, Alexander Rybak en zelfs (ril allen tesamen) Egon Egemann zijn nooit ver weg maar voor mij ligt dit mooi in het verlengde van pareltjes à la Urban Symphony. Het hoeft zelfs niet echt in het Engels te gaan voor mij. Stratego winnen door niet te fel af te wijken van bewandelde paden? Wie weet.

Goed bezig in elk geval, die Vikings! Benieuwd of de Zweden het tempo kunnen doortrekken en of ook de Finnen aansluiting kunnen vinden!