Naar de homepage

Iedereen kent het gevoel: net de rij aan de kassa waar jij wacht wordt opgehouden door iemand die zijn of haar bankkaart niet vindt. Alle stoplichten springen net wanneer jij nadert op rood. In de file is het net jouw baanvak dat het minst vlot maar wanneer je dan verandert stokt het daar. Met andere woorden: de wereld is tegen je.

Welkom dus op mijn zaterdagavond 18/02/2012. Ik volg de Zweedse voorrondes nu al zo’n  decennium lang en in die tijd heb ik geregeld de wenkbrauwen mogen fronsen maar de gebeurtenissen in voorronde 3 afgelopen weekend slaan, en ik wik en weeg mijn woorden voorzichtig, alles. Ik mocht al vaker opperen dat de Zweden soms toch wel op een eigen planeet leken te leven maar om het op z’n Björn Ranelids te zeggen: Herrrrrregud!
Het begon nochtans veelbelovend, met alweer een hilarisch openingsnummer door Sarah Dawn Finer en haar jonge collega Gina Dirawi waarin beide dames even mochten stipuleren hoe hun naam dient te worden uitgesproken zonder de typische Zweedse klanken. En dat bleek achteraf jammer genoeg het hoogtepunt te zijn.

Niet dat er geen nummers waren die uw dienaar niet konden bekoren! Welnee! De dames van Love Generation hadden na hun, toch wel, kleine afgang van vorig jaar een nieuw electropop liedje in hun fraaie kapsels zitten en deden de catwalk alle eer aan. Akkoord, hun enthousiasme had geen al te geweldige gevolgen voor hun zangprestatie en ja, we zagen al meer van dit soort meidengroepjes maar in dit deelnemersveld stond deze Pay TV 2.0 stevig overeind. De Dimivloek kondigde zich al met stil tromgeroffel aan.
Carolina Wallin Perez was de vreemde eend in de bijt en deed van in de verte denken aan de fantastische Amerikaanse band Shivaree. De bokkensprongen die de Zweedse televoter al durfde te maken in het verleden deden me hopen dat dit zo leuk buiten de lijntjes kleurde dat het best gesmaakt zou worden. Het bleek helaas… de Dimivloek!!
Maar kom, dan zou Mattias Andréasson toch zeker moeten scoren. De jongeman trakteerde ons op een mix van de twee liedjes die vorige week nog Globen bereikten en zorgde voor een presentatie waar Dima Bilan nog een puntje aan kan zuigen. Daar dachten de Zweden dus duidelijk anders over! Of is het dan toch… de Dimivloek??
Mijn nummer vier zou bevestigen of ontkrachten. Molly Sandén bleek, gelukkig, een trefzekere gok. Met haar moderne powerballad deed ze willens nillens denken aan Mariah Carey of, iets dichter bij huis, Sanna Nielsen en met de windmachine en haar persoonlijk verhaal (de jonge deerne zag haar relatie met Eric Saade in rook opgaan in 2011) en die rake hoge noten kon het niet anders of ze zou Globen halen. Een beetje werken aan die Engelse uitspraak en het komt allemaal in orde. Dan toch geen Dimivloek?

Niet te snel victorie kraaien, Vleminckx! Er zijn er ook 4 die jij niet goed genoeg achtte om door te stoten en de Zweden gaven je lik op stuk.
Al is het me nog steeds een raadsel wat de snaken van Youngblood in de herkansing te zoeken hebben. Samen klonken ze, zonder twijfel geholpen door stemmen op band, nog behoorlijk maar de individuele stukken zouden geen enkele coach in The Voice hun stoel hebben doen draaien en dat plat refreintje schreeuwde gewoon Fredrik Kempe – zo derdehands hebben we het nog maar weinig mogen horen. Behalve bij Andreas  Johnson dan, die voor het gemak deze keer ‘Beautiful ones’ van Suede door de mangel had gehaald en terug aan elkaar had gelijmd. Zijn gebrek aan inspiratie, want zijn inzendingen zijn voor mij moeiteloos inwisselbaar, is verbluffend en de herkansingsronde is nog een te mooie beloning.
Naast Molly Sandén waren de Zweden en ik het nog over één iemand eens en dat was de wildcard die de internetronde had overleefd. Maria BenHajji zag er schitterend uit, klonk iets minder schitterend en had een nogal stoffig liedje om mee uit te pakken. Een duidelijke nee.
Nog duidelijker is mijn nee voor de tweede bijdrage die naar Globen mocht. Ik begrijp dat Björn Ranelid een Grote Meneer is daar in Zweden en als hij het bij een gesproken woord poging had gehouden à la ‘Sunscreen’ van Baz Luhrmann dan had ik er wellicht anders over gedacht maar met dat vreselijk plat refrein en de danseressen en dat refrein en het gegil en dat refrein is het echt een platte vijg. Een parodie haast. Maar geen goede. En toch naar de finale. Ik begrijp het niet. Is dit de keerzijde van… de Dimivloek?

De liefde is dus wat roestig nu en als dit echt het beste is wat de Zweedse muziek te bieden heeft dan zijn we nog niet aan de nieuwe patatjes. Ik sidder en beef bij de gedachte aan voorronde vier. Tijd om wat te bekomen. En Google eens te raadplegen over het opheffen van een vloek. Ofzo.