Deze Italiaanse winnaar van het festival 1964 werd een echte evergreen. Voor de 16-jarige Gigliola Cinquetti betekende dit nummer de start van een grote carrière in Italië en daarbuiten.

Mocedades werd in 1973 voor Spanje tweede met dit kippenvelnummer. Het liedje haalde zelfs een topnotering in de Verenigde Staten, maar dan wel in de Engelse versie “Touch the wind”.

Een lied dat het midden houdt tussen kunst en kitsch. Ook een vleugje opera behoort tot de ingrediënten. Ook al eindigde deze Italiaanse bijdrage in 1984 ‘slechts’ vijfde, “I treni di Tozeur” is uitgegroeid tot een ware evergreen.

De meest vooruitstrevende Nederlandse inzending ooit op een Songfestival. “Vrede” eindigde als zesde in 1993, maar betekende wel de doorbraak voor zangeres Ruth Jacott. Zij is vandaag één van de ‘leading ladies’ van de Nederlandse showbizz.

Tijdloos speels nummer van de legendarische Gainsbourg, gezongen door een piepjonge France Galle, die er nadien in slaagde Europese vedette te worden en Poupée de cire, poupée de son, tot een onvergetelijke jeugdzonde te verheffen.

Een inspiratiebron voor velen, maar door niemand geëvenaard! Misschien heeft Abba wel meer voor het Songfestival betekent dan het Songfestival voor Abba. De overwinning van Waterloo heeft de hegemonie van de Franse, klassieke ballades op het Songfestival vervangen door Engelse up tempo-nummers met een vleugje kitsch.

Voor de vorm hadden Tozzi & Raf destijds geen oog, maar franjes zouden aan dit tijdloze, authentieke sfeerstukje enkel overbodig geweest zijn. Pure en oprechte nostalgie in blue jeans, die je zo doet verlangen naar een dineetje met vis en zeevruchten in één of andere oude haven. En een herinnering aan het Festival in Brussel om te koesteren.

De morele winnaar van het Songfestival 1991 én een zege voor de eigenzinnigheiid. Het levende bewijs hoe iemand door het bewaren van haar muzikale eigenheid een gans continent kan overtuigen. Wereldmuziek, letterlijk en figuurlijk.

Misschien zong Sandie Shaw wel over zichzelf. Sinds haar overwinning in Wenen was ze met handen en voeten gebonden aan het door haar verafschuwde Puppet on a string. Het werd haar laatste grote hit, maar wel één die voor eeuwig in het collectief geheugen van Europa staat gegrift.
.

Zelf vertoeft Vicky Leandros door haar huwelijk met Freiherr Enno von Ruffin in adellijke kringen. Noblesse oblige. Logisch dat het tijdloze chanson waarmee ze het Songfestival ’72 op haar naam schreef officieel de status van evergreen krijgt.

Het enige Belgische lied dat er totnogtoe in slaagde het Songfestival te winnen en dat samen met de zangeres van Italiaanse afkomst is uitgegroeid tot gemeenschappelijk cultureel historisch erfgoed van Wallonië én Vlaanderen.

Letterlijk het eerste nummer van het officiële televotingtijdperk dat meteen het belang onderkende van een sterke visuele act ter ondersteuning van een melodie. De zangeres gooide haar mantel af en plots kreeg het lied zoveel meer om het lijf..