Telex :

U bent hier: Home

Geschiedenis

Landen

Frankrijk

Landgeschiedenis: Frankrijk

Deelnames:	56
Eerste deelname:	1956
Recentste deelname:	2013
Overwinningen:	5
Festivals:	Cannes 1959, Cannes 1961, Parijs 1978
Vaakst deelgenomen:	Isabelle Aubret (1962, 1968)
Gebruikte talen:	Frans, Arabisch, Creools, Corsicaans, Bretoens
Omroep:	Francetélévisions

Frankrijk op het Songfestival

Frankrijk is een land in West-Europa en heeft als buurlanden België, Luxemburg, Duitsland, Zwitserland, Italië, Spanje, Andorra en Monaco. Het eiland Corsica in de Middellandse Zee behoort tot Frankrijk, alsook vele overzeese gebieden. Frankrijk is steeds één van de belangrijkste landen binnen het Eurovisieverband geweest. Reeds van bij het begin van het Songfestival in 1956 stond de Franse televisie achter de formule. Aangezien ze een belangrijke geldschieter zijn mogen de Fransen ieder jaar rechtstreeks plaats nemen in de finale als lid van de ‘Big 4’.

Frankrijk heeft het Songfestival tot nu toe vijf keer gewonnen. De laatste keer dat dit gebeurde was in 1977, toen Marie Myriam het prachtige ‘L’oiseau et l’enfant’ naar de 1e plaats zong in Londen. Acht jaar eerder was het ook al eens prijs geweest in Madrid, al moest Frida Boccara (‘Un jour’) haar medaille toen wel delen met de liedjes uit Nederland, Spanje en het Verenigd Koninkrijk. De overige drie zeges dateren uit de beginjaren van het festival. Songfestival editie ’58 werd gewonnen door André Claveau (‘Dors, mon amour’), dat van ‘60 door Jacqueline Boyer (‘Tom Pillibi’) en in ’62 was het Isabelle Aubret (‘Un premier amour’) die 1e werd. Zij zou 6 jaar later trouwens het mooie en gevoelige lied ‘La source’ (een lied over een verkrachting) naar een 3e plaats zingen.

Verschillende malen is Frankrijk niet ver naast een 6e overwinning geweest. Vooral tijdens de eerste helft van de jaren negentig scheelde het weinig. In 1990 werd Joëlle Ursull 2e met ‘White and black blues’, en een jaar later was het de Tunesische Amina die met ‘C’est le dernier qui a parlé’ even veel punten haalde als de nummer één, maar door een lager aantal tienen naar de 2e stek werd teruggewezen. Maar ook tijdens de eerste jaren van het festival scoorde Frankrijk steeds een top 5 notering. Het was pas in 1966 dat het land voor de eerste keer buiten de 5 besten viel.

Frankrijk organiseerde het festival maar 3 keer, ondanks de 5 overwinningen. In 1963 gaf het land de organisatie omwille van financiële redenen uit handen. In 1970 mocht Nederland het festival organiseren, na de gezamelijke overwinning met 3 andere landen. De Fransen zijn er slechts tweemaal niet bij geweest op het eurovisiepodium. In 1974 werd het Franse lied ingetrokken na de dood van president Pompidou en in 1982 besloot de zender TF1 niet meer mee te doen omdat volgens hen het Songfestival te ouderwets was geworden. Antenne 2 nam daarop vanaf 1983 het Songfestival over en sinds 1999 is het programma verhuisd naar het derde Franse net France 3.

Sinds de invoer van halve finales scoorde Frankrijk ondermaats, met als dieptepunt de 5 schamele punten uit 2006, voor de hemeltergende ballade van Virginie. In 2009 werd een einde gemaakt aan deze evolutie. Patricia Kaas werd opgetrommeld om de Franse eer te redden, maar de diva moest genoegen nemen met een 8e plaats. Een jaar later zorgde Jessy Matador voor een dikke zomerhit met zijn voetbalanthem ‘allez ! ola ! olé !’, maar de jury’s straften het nummer af waardoor het niet hoger kwam dan een 12e plaats. In 2011 was de klassiek geschoolde Amauray één van de topfavorieten, maar live kon het nummer ‘sognu’ echter niet overtuigen. De bekende zangeres Anggun eindigde een jaar later onderaan het klassement met haar danceliedje ‘Echo (you and I)’. Vooral de blote act kan hier de oorzaak van geweest zijn.

Scorebord

Jaar	Evenement	Rang	Artiest	Lied	Volgorde	Score
2013	ESF 2013 Finale	23	Amandine Bourgeois	L'enfer et moi	1	14
2012	ESF 2012 Finale	22	Anggun	Echo (You and I)	9	21
2011	ESF 2011 Finale	15	Amaury Vassili	Sognu	11	82
2010	ESF 2010 Finale	12	Jessy Matador	Allez ola olé	18	82
2009	ESF 2009 Finale	8	Patricia Kaas	Et s'il fallait le faire	3	107
2008	ESF 2008 Finale	18	Sébastien Tellier	Divine	19	47
2007	ESF 2007 Finale	22	Les Fatals Picards	L'amour à la française	13	19
2006	ESF 2006 Finale	22	Virginie	Il était temps	19	5
2005	ESF 2005 Finale	23	Ortal	Chacun pense a soi	24	11
2004	ESF 2004 Finale	15	Jonatan Cerrada	A chaque pas	4	40
2003	ESF 2003	18	Louisa Baileche	Monts et merveilles	19	19
2002	ESF 2002	5	Sandrine François	Il faut du temps	17	104
2001	ESF 2001	4	Natash St-Pier	Je n'ai que mon âme	14	142
2000	ESF 2000	23	Sofia Mestari	On aura le ciel	5	5
1999	ESF 1999	19	Nayah	Je veux donner ma voix	10	14
1998	ESF 1998	24	Marie-Line	Où aller	3	3
1997	ESF 1997	7	Fanny	Sentiments songes	22	95
1996	ESF 1996	19	Dan Ar Braz & L'héritage des Celtes	Diwanit bugale	13	18
1995	ESF 1995	4	Nathalie Santamaria	Il me donne rendez-vous	12	94
1994	ESF 1994	7	Nina Morato	Je suis un vrai garçon	25	74
1993	ESF 1993	4	Patrick Fiori	Mama Corsica	12	121
1992	ESF 1992	8	Kali	Monté la riviè	6	73
1991	ESF 1991	2	Amina	Le dernier qui a parlé	9	146
1990	ESF 1990	2	Joëlle Ursull	White and black blues	14	132
1989	ESF 1989	8	Nathalie Pâque	J'ai volé la vie	15	60
1988	ESF 1988	10	Gérard Lenorman	Chanteur de charme	19	64
1987	ESF 1987	14	Christine Minier	Les mots d'amour n'ont pas de dimanche	15	44
1986	ESF 1986	17	Cocktail Chic	Européennes	3	13
1985	ESF 1985	10	Roger Bens	Femme dans ses rêves aussi	5	56
1984	ESF 1984	8	Annick Thoumazeau	Autant d'amoureux que d'étoiles	3	61
1983	ESF 1983	8	Guy Bonnet	Vivre	1	56
1981	ESF 1981	3	Jean Gabilou	Humanahum	9	125
1980	ESF 1980	11	Profil	Hé hé m'sieurs dames	16	45
1979	ESF 1979	3	Anne-Marie David	Je suis l'enfant soleil	11	106
1978	ESF 1978	3	Joël Prévost	Il y aura toujours de violons	6	119
1977	ESF 1977	1	Marie Myriam	L'oiseau et l'enfant	18	136
1976	ESF 1976	2	Catherine Ferry	Un, deux, trois	17	147
1975	ESF 1975	4	Nicole Rieu	Et bonjour à toi l'artiste	3	91
1973	ESF 1973	15	Martine Clémenceau	Sans toi	16	65
1972	ESF 1972	11	Betty Mars	Comé-comédie	2	81
1971	ESF 1971	10	Serge Lama	Un jardin sur la terre	7	82
1970	ESF 1970	4	Guy Bonnet	Marie-Blanche	6	8
1969	ESF 1969	1	Frida Boccara	Un jour, un enfant	14	18
1968	ESF 1968	3	Isabelle Aubret	La source	10	20
1967	ESF 1967	3	Noëlle Cordier	Il doit faire beau là-bas	4	20
1966	ESF 1966	16	Dominique Walter	Chez nous	15	1
1965	ESF 1965	3	Guy Mardel	N'avoue jamais	11	22
1964	ESF 1964	4	Rachel	Le chant de Mallory	7	14
1963	ESF 1963	5	Alain Barrière	Elle était si jolie	11	25
1962	ESF 1962	1	Isabelle Aubret	Un premier amour	9	26
1961	ESF 1961	4	Jean-Paul Mauric	Printemps (avril carillonne)	9	13
1960	ESF 1960	1	Jacqueline Boyer	Tom Pillibi	13	32
1959	ESF 1959	3	Jean Philippe	Oui, oui, oui, oui	1	15
1958	ESF 1958	1	André Claveau	Dors mon amour	3	27
1957	ESF 1957	2	Paule Desjardins	La belle amour	8	17
1956	ESF 1956	-	Mathé Altéry	Le temps perdu	5	-
1956	ESF 1956	-	Dany Dauberson	Il est là	12	-

Inzendingen

2012 : Anggun – Echo (You and I)
Resultaat finale: 22/26

Anggun werd intern gekozen om Frankrijk te vertegenwoordigen op het festival. Vorig jaar kwam de Frans Indonesische al in aanmerking, maar toen werd de voorkeur gegeven aan Amaury. Anggun is het meest bekend van de hit ‘no stress’ van Laurent Wolf, die ze inzong. Op het festival brengt ze het Frans- en Engelstalige liedje ‘Echo’, dat ook een dancenummer is. Voor de choreografie doet Anggun beroep op een aantal halfnaakte en gespierde mannen, die allerlei turnoefeningen uitvoeren. Zelf draagt Anggun een bijzonder kortgerokte gouden jurk met slepen die in de wind flapperen. Het resultaat viel met een 22e plaats wat tegen voor Frankrijk.

2011 : Amaury Vassili – Songu
Resultaat finale: 15/25

Frankrijk koos intern voor de operazanger Amaury Vassili. Hij zingt in het Corsicaans ‘droom’, een klassieke ballade die sterk aanleunt bij het repertoire van Andrea Bocelli. In de aanloop naar het festival werd Frankrijk getipt als winnaar. Toch kon de jonge tenor de hoge verwachtingen niet inlossen. Frankrijk strandde op een bedroevende 15de plaats. Aan de zang was nochtans niets aan te merken, maar de donkere, dreigende wolken op het videoscherm viel niet bij iedereen in de smaak.

2010 : Jessy Matador – Allez Ola Olé
Resultaat finale: 12/25

Frankrijk greep naar de succesformule van de jaren ’90; een buitenlandse artiest met een exotisch getint nummer. De Congolees Jessy Matador zong een opzwepend zomers liedje dat nadien een dikke zomerhit werd in verschillende landen. ‘Allez, ola olé’ werd ook het Franse promotielied voor de Fifa World Cup. Het actieve nummer kon het niet waarmaken op het festival. De banale dansact waarin vooral achterwerken centraal stonden kon de jury’s niet bekoren en zij gaven het nummer weinig stemmen, in tegenstelling tot de televoters thuis. Nadat de muziek stopte gingen Jessy en zijn backings nog even door met hun danspasjes. Één van de backings was een Belg.

2009 : Patricia Kaas – Et s’il fallait le faire
Resultaat finale: 8/25

De grootste naam van 2009 was toch wel die van Patricia Kaas. De zangeres had al een internationale carrière en vertegenwoordigde nu haar land met de jazzy ballade ‘et s’il fallait le faire’. Het melancholieke nummer werd op een ingetogen manier gebracht. Patricia Kaas stond alleen op het podium, en gedurende het liedje bewoog ze nauwelijks. Alleen bij de laatste seconden maakte ze een klein bedankingsdansje. De dame kreeg veel tussenapplaus van het publiek maar geraakte toch niet hoger dan een 8ste plaats. Mogelijk kwam dit omdat het een inzending was die weinig toegankelijk was, de eerste keer dat je het hoorde.

2008 : Sébastien Tellier – Divine
Resultaat finale: 19/25

De alternatieve Sébastien Tellier mocht Frankrijk vertegenwoordigen. Dat ging niet zonder slag of stoot. ‘Divine’ is een alternatief nummer dat vrijwel volledig in het Engels gezongen wordt en daar gingen de Fransen niet mee akkoord. De zanger moest in de finale ook enkele Franse zinnetjes zingen. Sébastien reed zichzelf het podium op in een golfkarretje dat de Franse driekleur droeg. Hij had ook een met helium gevulde ruimtehelm bij waardoor hij zijn stem kon vervormen. De backings droegen allemaal een valse baard, bril en snorretje, als verwijzing naar de looks van de zanger. Er werd gekozen voor een bizarre beeldregie. Zo waren soms de schoenen van de zanger in close up te zien etc. Tijdens het stille intermezzo vond er een zonsverduistering plaats op het podium. Het frisse liedje verloor wat aan kracht door de backings en de vreemde montagetechnieken. Hoge scores bleven dan ook uit.

2007 : Les Fatals Picards – L’amour à la française
Resultaat finale: 22/24

Een andere opmerkelijke inzending was die van Frankrijk. Zij kozen dit jaar voor een poprocksong, die gebracht werd door een zootje ongeregeld dat gekleed werd door Jean-Paul Gaultier. Na de opmerkelijke papegaaienjurk die hij in 1998 voor Dana International ontwierp koos hij nu opnieuw voor een dier. Één van de bandleden had namelijk een kat op zijn schouder, en een ander had engelenvleugels. De rest liep rond in zwarte en roze creaties. Het liedje werd gezongen in de Franse taal, maar met een Engels accent, als kwinkslag naar het slechte Frans van de Engelstaligen.

2006 : Virginie Pouchain – Il était temps
Resultaat finale: 22/24

De hoogdagen van Frankrijk waren al lang voorbij. Begin jaren ’90 trakteerde ons buurland ons jaarlijks op knappe inzendingen, maar anno 2006 is het huilen met de pet op. Het optreden van Virginie roept plaatsvervangende schaamte op. ‘Il était temps’ is zo al een draak van een ballade, maar het lieve kind zingt dan ook nog eens de ene valse noot na de andere. Dit was echt te erg voor woorden.

2005 : Ortal – Chacun pense à soi
Resultaat finale: 23/24

Ortal uit Frankrijk was niet echt een Franse. Haar ouders waren namelijk afkomstig van Marokko en Spanje. Zelf werd Ortal in Israël geboren. De repetities verliepen rampzalig en hierdoor ontstond er ruzie tussen Ortal en haar manager. ‘Chacun pense à soi’ is een tof popliedje met r&b invloeden. Het nummer gleed onopvallend voorbij, ondanks de fameuze laatste plaats om op te treden. De zangeres eindigde voorlaatste, een toch wel hard verdict.

2004 : Jonatan Cerrada – À chaque pas
Resultaat finale: 15/24

Jonathan, afkomstig uit Luik, won de Franse versie van Idool. De jonge knaap met Spaanse voorouders is 18 jaar en met zijn goed gezongen trage ballade waagt hij zijn kans op het festival. Jammer genoeg is zijn liedje niet geweldig. Het nummer blijft totaal niet hangen en de steltloopster die hem op het podium vergezelt zal hier niet veel aan veranderen. Wit is duidelijk de overheersende kleur bij deze inzending.

2003 : Louisa Baïleche – Monts et merveilles
Resultaat: 18/26

Louisa brengt haar ballade ‘monts et merveilles’ vol overtuiging en ze zingt zuiver. Alleen het liedje zelf kan niet meteen overtuigen. Het refrein van het nummer is nog wel aardig, maar de rest is toch maar onbeduidend.

2002 : Sandrine François – Il faut du temps
Resultaat: 5/24

Niet alleen Zwitserland, maar ook Frankrijk stuurde in 2002 een Céline Dion kloon. Het liedje van Sandrine is een stuk beter dan dat van haar Zwitserse collega. Het liedje werd overigens geschreven door Patrick Bruel en een Belgische schrijver. Sandrine zette een prima vertolking neer en behaalde een knappe 5de plaats.

2001 : Natasha St-Pier – Je n’ai que mon âme
Resultaat: 4/23

De 20-jarige Canadese Natasha kon bekoren. Haar stijlvolle ballade is het zoveelste doorslagje van Céline Dion, maar wordt ontwapenend goed gezongen door Natasha. Het laatste stukje van ‘je n’ai que mon âme’ wordt in het Engels gezongen. Hoewel Natasha een verdiende winnares geweest zou zijn moest ze toch nog 3 liedjes laten voorgaan.

2000 : Sofia Mestari – On aura le ciel
Resultaat: 23/24

Wie ook last had van zenuwen was de Franse kandidate. Sofia Mestari, een Franse met Marokkaanse roots, bracht de mooie ballade ‘we zullen de hemel hebben’. Spijtig genoeg kon Sofia haar nummer niet goed verkopen vanwege de zenuwen. Het liedje kwam zeurderig over en bleef steken op een voorlaatste plaats.

1999 : Nayah – Je veux donner ma voix
Resultaat: 19/23

Nayah brengt een Céline Dion gerichte inzending. De zangeres brengt het er goed vanaf want de ballade is vanwege de vele stemacrobatie niet eenvoudig om te zingen. Nayah was vroeger lid van een sekte die geloofde in de komst van UFO’s. De zangeres viel op door haar bizarre halsketting die het effect geeft dat haar nek verlengd is.

1998 : Marie Line – Où aller
Resultaat: 24/25

Voor Frankrijk trad Marie Line aan met een zelfgeschreven nummer. Veel werk zal ze hier niet aan gehad hebben, want ‘où aller’ is een eerder repetitief nummertje. Marie Line is een opvallende verschijning vanwege haar kort geschoren kopje. Haar liedje bevat enkele reggae invloeden en gaat eerder onopvallend voorbij. ‘Où aller’ werd door het publiek te licht bevonden en met amper 3 punten en een voorlaatste plaats terug naar Frankrijk gestuurd.

1997 : Fanny – Sentiments Songes
Resultaat: 7/25

Het had niet veel gescheeld of Fanny, die het Franse liedje van dit jaar brengt, had het songfestivalpodium niet gehaald. Net voor het festival moest het jonge meisje immers een appendixoperatie ondergaan. Veel valt hier tijdens haar optreden echter niet van te merken. Fanny brengt haar nummer met de nodige flair alsof ze dit al jaren doet. ‘Sentiment songes’ is een uiterst sfeervol nummer dat misschien net iets te licht was om echt indruk te maken. Een mooie 7de plaats, al was een hogere plaats zeker niet onverdiend.

1996 : Dan Ar Braz et l’Héritage des Celtes – Diwanit Bugale
Resultaat: 19/23

De Franse bijdrage van dit jaar werd in het Bretoens gezongen, waardoor het liedje opnieuw een on-Frans tintje had, net zoals vrijwel alle inzendingen van de afgelopen 6 edities. Presentator Michel Follet vond dit het mooiste liedje van de avond. ‘Diwanit bugale’ is een rustig maar sfeervol nummer dat in hetzelfde vaatje tapte als de inzending van Zweden. Terwijl de Zweedse groep One More Time met de punten ging lopen bleef de Franse inzending verweesd achter.

1995 : Nathalie Santamaria – Il Me Donne Rendez-vous
Resultaat: 4/23

Frankrijk zette zijn reeks met buitenlandse artiesten verder. Deze keer kozen ze opnieuw voor Corsica als land dat een gastartiesten aflevert. Nathalie Santamaria zong voor Frankrijk een fris popliedje, dat veel minder exotisch klonk dan de inzendingen van de afgelopen jaren. Het was wel de meest moderne inzending van het jaar. Alleen al daarvoor werd het beloond met een puike top 5 notering.

1994 : Nina Morato – Je Suis Un Vrai Garçon
Resultaat: 7/25

Begin jaren ’90 was Frankrijk echt wel het land met de meest kleurrijke en verfrissende inzendingen. Na eerdere succesvolle doortochten van Amina (ESF ’91) en Joelle Ursull (ESF ’90) kozen ze deze keer voor een eigentijds nummer gebracht door de excentrieke Nina. Nina staat in een opvallende outfit op het podium en voert een opmerkelijk act uit terwijl ze zingt dat ze een ‘echte jongen’ is. Toch moet de inzending het niet alleen van de act hebben. ‘Je suis een vrai garçon’ is een opzwepend nummer dat je aandacht tot op de laatste noot vasthoudt. Alweer een knappe inzending van Frankrijk. Sinds 1988 al staan ze onafgebroken in de top 10. Zo’n tien jaar later kunnen ze hier alleen nog maar van dromen..

1993 : Patrick Fiori – Mama Corsica
Resultaat: 4/25

Never change a winning team, moeten de Fransen gedacht hebben. Dus ook dit jaar kozen ze voor een buitenlandse artiest met een opmerkelijk nummer. Dit jaar werd Patrick Fiori ingeschakeld, een zanger uit Corsica. Zijn nummer dat verwijst naar zijn geboorteland klinkt dan ook behoorlijk zuiders, onder meer door het gebruik van een accordeon en traditionele gitaar.

1992 : Creole Kali – Monté la riviè
Resultaat: 8/23

Frankrijk scoorde de 2 voorgaande jaren ontzettend goed door beroep te doen op Afrikaanse artiesten met exotische nummers. Ook dit jaar probeerde ze verder te borduren op deze succesformule. Kali uit Guadeloupe scoorde met zijn reggae inzending iets minder dan zijn vrouwelijke voorgangers, maar behaalde met het lichtvoetige ‘Monté la riviè’ toch ook een top 10 notering.

1991 : Amina – C’est Le Dernier Qui A Parlé Qui A Raison
Resultaat: 2/22

Amina scoorde evenveel punten als Carola. Aangezien Carola meer hoge scores kreeg werd zij dus als winnares uitgeroepen. De Franse inzending is een wondermooi, zweverig nummer met Arabische invloeden. Het liedje ging ook de geschiedenis in als het nummer met de langste titel ooit op het festival. In het Nederlands klinkt het als ‘wie het laatste gesproken heeft krijgt gelijk’. Amina gebruikt haar handen opvallend veel tijdens haar act. Ook haar oranjebruine sjaal springt hierbij in het oog.

1990 : Joëlle Ursull – White and Black Blues
Resultaat: 2/22

Joëlle was de eerste zwarte zangeres die voor Frankrijk mocht aantreden. Dat deed ze met een exotisch nummer waarin huidskleuren centraal stonden. De teksten werden overigens geschreven door Serge Gainsbourgn die eerder al het nummer ‘Poupée de cire’ schreef voor France Gall (ESF 1965). Tijdens de inzending werd er gedrumd op olievaten. Afrikaanse invloeden waren nooit vooraf in dit nummer, dat gerust het festival had mogen winnen.

1989 : Nathalie Pâque – J’ai Volé La Vie
Resultaat: 8/22

Na het kindsterretje uit Israël stuurt ook Frankrijk een (Belgisch) kind naar het festival. De 11-jarige Nathalie is afkomstig uit Luik en beschikt over een gigantische bos haar met een opgeblazen frou. De ballade ‘ik heb het leven gestolen’ is weinig verrassend maar werd wel goed gebracht. Toch blijft de zangeres te jong voor deze wedstrijd en klinkt het kindstemmetje te fel om echt te charmeren. De saxofonist in het nummer zorgt voor een aangename toets. Nathalie was de jongste kandidate ooit op het festivalpodium, en zal dat waarschijnlijk ook blijven, aangezien kort nadien de minimumleeftijdsgrens van 16 jaar ingevoerd werd.

1988 : Gérard Lenorman – Chanteur de charme
Resultaat: 10/21

Gérard Lenorman is een getalenteerde zanger en schrijver in Frankrijk met een rijk gevulde carrière, en er werd dan ook veel verwacht van zijn deelname aan het songfestival. Jammer genoeg kwam de man aanzetten met een belegen nummer dat totaal niet verrast. Dankzij de prima vocale prestatie kon hij toch nog de top 10 bereiken.

1987 : Christine Minier – Les mots d’amour n’ont pas de dimanche
Resultaat: 14/22

‘De woorden van liefde hebben geen zondag’, dat was de titel van de Franse inzending uit 1987. Het nummer is een romantische ballade, goed gebracht door de jonge Christine, maar toch kan het lied niet overtuigen. Christine wordt op het podium bijgestaan door twee achtergrondzangers. De zangeres draagt een roze jurk met daarover een doorschijnend gedrapeerd vestje, wat haar figuur niet meteen flatteert.

1986 : Cocktail Chic – Européennes
Resultaat: 17/20

De groep Cocktail Chic bestond uit 2 zusjes en 2 nichtjes. De meisjes waren ontdekt door wijlen Claude François, die hen doopte met de naam ‘Les Fléchettes’. Speciaal voor het festival werd voor een nieuwe groepsnaam gekozen. Twee dames uit het groepje stonden in 1977 al eens op het podium als achtergrondzangeressen voor Marie Myriam, en in 1978 zelfs voor 4 verschillende landen. ’Europese meisjes’ is een dun uitgevallen popliedje. In het liedje worden verschillende Europese steden opgenoemd, een item dat vaak aan bod komt op het festival. Het nummer werd geschreven door de broers van de zingende zusjes. Let ook op de kleurrijke regenjassen die assorti zijn met de broeken.

1985 : Roger Bens – Femme dans ses rêves aussi
Resultaat: 10/19

Het Franse nummer was niet onder één nummer te plaatsen. De inzending begint als een beklemmende ballade, maar gaat hierna via een meer up tempo refrein over naar een dramatisch, ijl einde. Vanwege de soms hoge noten gaat Roger soms erg breekbaar klinken. Toch een knappe prestatie en goed voor een positie in de top 10.

1984 : Annick Thoumazeau – Autant d’amoureux que d’étoiles
Resultaat: 8/19

Annick brengt voor Frankrijk de dramatische ballade ‘zoveel geliefden als er sterren zijn’. De zangeres heeft een stem als een klok en begeeft zich zonder moeite doorheen het moeilijke up tempo nummer. Annick heeft wel de onhebbelijke gewoonte om met bepaalde woorden te leuren, in een zodanige manier dat La Esterella er jaloers op zou worden.

1983 : Guy Bonnet – Vivre
Resultaat: 8/20

Guy Bonnet zagen we in 1970 voor de eerste maal op het Eurovisiepodium voor Frankrijk. Destijds eindigde de zanger op een 4de plaats, deze keer werd hij slechts 8ste. Guy begeleidt zichzelf op de piano terwijl hij de tragische en melancholisch ballade ‘leven’ zingt. De zanger schreef zijn nummer zelf en werd op het podium bijgestaan door enkele achtergrondzangeressen.

1981 : Jean Gabilou – Humanahum
Resultaat: 3/20

De 3e plaats van Frankrijk was meer dan verdiend. Jean Galibou bracht zijn dramatische ballade op een meer dan overtuigende manier. Het liedje heeft een verzonnen titel, maar verwijst naar het mensenras in het Latijns (Errare humanum est). Het nummer gaat over wereldvrede. Jean Galibou is afkomstig van Tahibi en is daarmee de eerste zanger voor Frankrijk die niet uit het land zelf afkomstig is. Het was de 6e Franse inzending in 7 jaar tijd die in de top 5 eindigde. Toch nam Frankrijk geen genoegen met dit resultaat en besloot om uit protest in 1982 niet deel te nemen. Ze pikten het namelijk niet dat de vals gezongen inzending uit het Verenigd Koninkrijk gewonnen was.