Landgeschiedenis: Italië

Deelnames:	39
Eerste deelname:	1956
Recentste deelname:	2013
Overwinningen:	2
Festivals:	Napels 1965, Rome 1991
Vaakst deelgenomen:	Domenico Modugno (1958, 1959, 1966)
Gebruikte talen:	Italiaans, Engels, Napolitaans
Omroep:	Radiotelevizione Italiana (RAI)

Italië op het Songfestival

Italië ligt in Zuid-Europa en grenst aan Frankrijk, Zwitserland, Oostenrijk en Slovenië. De eilanden Sicilië, Sardinië en Elba en een aantal kleinere eilanden behoren ook tot Italië. Italië is één van de stichtende landen van het Eurovisiesongfestival. Het was trouwens hun ‘San Remo Festival’ dat model stond voor de Europese liedjescompetitie. Dat festival van San Remo is in Italië eigenlijk veel populairder dan het ESF en dat zorgde er dan voor dat Italië sinds 1997 geen inzendingen naar de ‘Europese versie’ meer heeft gestuurd. Sinds 2011 is Italië teruggekeerd naar het songfestival. Meestal stuurt het land winnende artiesten van het San Remo festival naar het songfestival.

De Italiaanse inzendingen scoorden doorgaans allemaal redelijk goed op het festival. Het land wist tot op heden tweemaal het festival te winnen. De eerste overwinning kwam er in 1964, met Gigliola Cinquetti en haar ‘Non ho l’eta’. De dame nam in 1974 opnieuw deel aan het festival en eindigde toen op een 2e plaats. In 1990 won Toto Cutugno met ‘Insieme: 1992’, een ode aan het ééngemaakte Europa. Italië organiseerde tweemaal het festival, al liet de presentatie in 1991 te wensen over. Vooral Toto Cutugno wist er tijdens de puntentelling een boeltje van te maken.

Hoewel Italië maar tweemaal het festival won liet het toch een resem hits na. Domenico Modugno scoorde in 1958 een wereldhit met ‘Nel blu di pinto di blu’, ook bekend onder de titel ‘Volare’. In 1984 werd het liedje ‘I treni di tozeur’ van Alice en Franco Battiato pas 5e, maar werd daarna een grote hit en wordt ook vandaag nog als één van de beste Songfestivalliedjes ooit beschouwd. Dat wordt ook beweerd van nog een andere klassieker: ‘Gente di mare’, waarmee Umberto Tozzi en Raf in ’87 op het podium stonden. Ze werden 3e en ook zij hadden er een Europese hit mee.

Er zijn veel perioden geweest waarin Italië het voor een aantal jaren liet afweten, waaronder 1981-1982, 1986 en 1994-1996. In 1997 keerde Italië eenmalig terug, om vervolgens verstek te geven tot 2010.

Scorebord

Jaar	Evenement	Rang	Artiest	Lied	Volgorde	Score
2013	ESF 2013 Finale	7	Marco Mengoni	L'Essenziale	23	126
2012	ESF 2012 Finale	9	Nina Zilli	L'Amore È Femmina (Out Of Love)	10	101
2011	ESF 2011 Finale	2	Raphael Gualazzi	Madness of love	12	189
1997	ESF 1997	4	Jalisse	Fiumi di parole	9	114
1993	ESF 1993	12	Enrico Ruggeri	Sole d'Europe	1	45
1992	ESF 1992	4	Mia Martini	Rapsodia	19	111
1991	ESF 1991	7	Peppino di Capri	Comme è doce 'o mare	22	89
1990	ESF 1990	1	Toto Cutugno	Insieme: 1992	19	149
1989	ESF 1989	9	Anna Oxa & Fausto Leali	Avrei voluto	1	56
1988	ESF 1988	12	Luca Barbarossa	Ti scrivo	2	52
1987	ESF 1987	3	Umberto Tozzi & Raf	Gente di mare	7	103
1985	ESF 1985	7	Al Bano & Romina Power	Magic oh magic	12	78
1984	ESF 1984	5	Alice & Franco Battiato	I treni di Tozeur	18	70
1983	ESF 1983	11	Riccardo Fogli	Per Lucia	5	41
1980	ESF 1980	6	Alan Sorrenti	Non so che darei	6	87
1979	ESF 1979	15	Matia Bazar	Raggio di luna	2	27
1978	ESF 1978	12	Ricchi & Poveri	Questo amore	3	53
1977	ESF 1977	13	Mia Martini	Libera	15	32
1976	ESF 1976	7	Al Bano & Romina Power	Noi lo rivivremo di nuovo	13	69
1975	ESF 1975	3	Wess & Dori Ghezzi	Era	19	115
1974	ESF 1974	2	Gigliola Cinquetti	Si	17	18
1973	ESF 1973	13	Massimo Ranieri	Chi sarà con te	10	74
1972	ESF 1972	6	Nicola di Bari	I giorni dell'arcobaleno	12	92
1971	ESF 1971	5	Massimo Ranieri	L'amore è un attimo	11	91
1970	ESF 1970	8	Gianni Morandi	Occhi di ragazza	3	5
1969	ESF 1969	13	Iva Zanicchi	Due grosse lacrime bianche	6	5
1968	ESF 1968	10	Sergio Endrigo	Marianne	11	7
1967	ESF 1967	11	Claudio Villa	Non andare più lontano	16	4
1966	ESF 1966	17	Domenico Modugno	Dio, come ti amo	14	0
1965	ESF 1965	5	Bobby Solo	Se piangi, se ridi	13	15
1964	ESF 1964	1	Gigliola Cinquetti	Non ho l'età	12	49
1963	ESF 1963	3	Emilio Pericoli	Une per tutte	6	37
1962	ESF 1962	9	Claudio Villa	Addio, addio	15	3
1961	ESF 1961	5	Betty Curtis	Al di là	16	12
1960	ESF 1960	8	Renato Rascel	Romantica	12	5
1959	ESF 1959	6	Domenico Modugno	Piove	3	9
1958	ESF 1958	3	Domenico Modugno	Nel blu di pinto di blu	1	13
1957	ESF 1957	6	Nunzio Gallo	Corde della mia chitarra	4	7
1956	ESF 1956	-	Franca Raimondi	Aprite le finestre	7	-
1956	ESF 1956	-	Tonina Torielli	Amami se vuoi	14	-

Inzendingen

2012 : Nina Zilli – “L’amore è femmina (Out of Love)
Resultaat finale: 9/26

Italië koos opnieuw een kandidate via het San Remo festival. Nina Zilli zong daar de ballade ‘per sempre’, maar besloot om voor het songfestival een ander nummer te kiezen. Dat werd uiteindelijk het Italiaanse ‘liefde is vrouwelijk’. Op het festival zong Nina het nummer ook deels in het Engels. Vanwege haar look en stemtimbre wordt Nina vaak vergeleken met wijlen Amy Winehouse. De Italiaanse inzending sluit ook wat aan bij het poppy motown genre van de overleden artieste. Nina droeg een zilveren kleedje en de kleuren op het podium waren overwegend wit, grijs en zwart. Op het podium werd de zangeres bijgestaan door 3 backing vocals.

2011 : Raphael Gualazzi – Madness of love
Resultaat finale: 2/25

Italië keerde na zoveel jaren terug naar het festival. Voortaan mochten ze deel uitmaken van de ‘big 5′ en dus rechtstreeks in de finale aantreden. Raphael Gualazzi werd na een succesvolle doortocht op het San Remo festival verkozen om Italië te vertegenwoordigen. Dat deed hij met het nummer ‘follia d’amore’, wat hij deels in het Engels, deels in het Italiaans bracht. Het jazzy liedje viel bijzonder goed in de smaak en kon meteen een 2de plaats wegkapen. Of zaten er bemoedigende schouderklopjes tussen de stemmen, als dank voor de terugkreeg op het festival?

1997 : Jalisse – Fiumi di Parole
Resultaat: 4/25

De tot nog toe laatste deelname van Italië op het songfestival. En wat voor één! ‘Fiumi di parole’ won eerder al het San Remo festival, en terecht. Dit is een schitterende ballade die bovendien ook nog eens ijzersterk gebracht wordt. Inzendingen zoals deze zijn zeker gemist na het vertrek van Italië. Jalisse probeerde in 2008 nog eens deel te nemen via San Marino, maar dat feestje ging uiteindelijk niet door. De Italiaanse inzending werd bijna gediskwalificeerd omdat de RAI het songfestival niet rechtstreeks uitzond. De show startte daar pas om 23.00.

1993 : Enrico Ruggeri – Sole d’Europe
Resultaat: 12/25

Naar goede gewoonte stuurt Italië ook dit jaar weer een ballade, gezongen door een grote ster. Deze keer is het een piano-, rockballade met enkele gitaarsolo’s. Enrico won tweemaal het San Remo festival. In 1987 won hij met een lied dat hij samen zong met onder andere Umberto Tozzi (ESF 1987). Dit jaar won hij met een rocknummer. ‘Sole d’Europe’, letterlijk vertaald als ‘zon van Europa’ gaat over de problematiek in ex-Joegoslavië.

1992 : Mia Martini – Rapsodia
Resultaat: 4/23

Italië stuurt met de regelmaat van de klok grote namen naar het songfestival. Zo ook Mia Martini. In 1977 nam ze al eens deel aan het songfestival maar eindigde toen 13de. Enkele maanden voor dit songfestival werd Mia Martini 2de in het San Remo festival. ‘Rapsodia’ doet het een stuk beter dan Mia’s inzending uit 1977. De trage ballade wordt knap gebracht en het rauwe in de stem van Maria geeft het dramatische nummer net dat tikkeltje meer. Vlak voor haar optreden wenst een toeschouwer vanuit het publiek haar nog het beste toe. Drie jaar later, in 1995, wordt Mia Martini onverwachts dood aangetroffen in haar hotelkamer.

1991 : Peppino di Capri – Comme E’ Ddoce ‘o Mare
Resultaat: 7/22

Peppino moest als laatste wachten om zijn land te vertegenwoordigen. De Italianen, inclusief de presentatoren, gingen helemaal uit de bol toen de zanger mocht aantreden. Aanvankelijk was ‘hoe zoet is de zee’ bedoeld voor het San Remo festival, maar Peppino bracht het uiteindelijk op het festival. Het liedje wordt in het Napolitaans gezongen. De trage ballade is eerder een luisterlied, maar een mooie afsluiter. Peppino is niet de meest charmante zanger, en zijn zenuwtrekjes in het gezicht werden al snel enerverend.

1990 : Toto Cutugno – Insieme: 1992
Resultaat: 1/22

Toto Cutugno was al een grote ster voor het festival. Hij was onder meer bekend als schrijver van grote hits zoals ‘l’été indien’ en ‘le jardin du Luxembourg’, maar ook als meervoudig winnaar van het San Remo festival. Toto won dus ook het songfestival met de inzending ‘samen: 1992’, wat verwees naar de datum waarop de Europese Unie van start zou gaan. Het lied was het sterkste nummer van de avond, maar kreeg ook een stevige boost door na de fletse inzending uit Zweden te mogen aantreden.

1989 : Anna Oxa & Fausto Leali – Avrei Voluto
Resultaat: 9/22

Met een bijzonder grauwe stem begint Fausto aan zijn lied. Niet veel later komt ook Anna opdraven in het nummer. ‘Ik zou gewild hebben’ is een traag opgebouwd duet, dat naar het einde toe eerder dramatische gaat klinken. Toch laat de inzending koud, al kwam dat eerder door het orkest dat het lied niet de nodige kracht kon geven die het nodig had om te overtuigen. Het duo dat eerder al in ’89 het San Remo festival won, kon nu met moeite de top 10 bereiken.

1988 : Luca Barbarossa – Vivo (Ti scrivo)
Resultaat: 12/21

Luca eindigde 3de op het San Remo festival. Voor het songfestival schreef hij een nieuw nummer, dat minder Italiaans klonk, en meer westers. Het poprock liedje, ‘levendig (ik schrijf naar jou)’ begint fris en sprankelend, maar blijft daarna maar aanmodderen, om vervolgens nogal abrupt te eindigen. In 1992 slaagt de zanger erin om het San Remo festival te winnen.

1987 : Umberto Tozzi & Raf – Gente di mare
Resultaat: 3/22

Voor Italië traden 2 bekende artiesten aan: enerzijds Umberto Tozzi, die over heel Europa hits had met ‘ti amo’ en ‘gloria’, en anderzijds Raf, die een dikke hit scoorde met ‘self control’. Samen bracht het duo de pop, rockballade ‘mensen van de zee’. Het nummer begint rustig maar kent naar het einde toe zijn ontknoping. Umberto won eerder dat jaar nog het San Remo festival, het Italiaanse broertje van het songfestival. In deze wedstrijd moest de langharige zanger genoegen nemen met een 3de plaats.

1985 : Al Bano & Romina Power – Magic Oh Magic
Resultaat: 7/19

Al Bano en Romina keerden terug naar het Eurovisiepodium. Het duo wist in 1976 al een 7de plaats te bemachtigen en ook dit jaar behaalden ze die positie. Met het romantische ‘magic oh magic’ brachten ze een popliedje dat de sfeer van kerstmis oproept. Terwijl Al Bano uitgedost was in een strak maatpak droeg de knappe Romina een gouden glitterjurk. Één van de achtergrondzangeressen had een witte trouwjurk aan.

1984 : Alice & Franco Battiato – I treni di Tozeur
Resultaat: 5/19

De grootste hit van editie ’84 werd de Italiaanse bijdrage. In een groot aantal landen werd ‘de treinen van Tozeur’ een echte evergreen. Toch geraakte de inzending niet hoger dan een 5de plaats. Alice en Franco brengen een romantisch nummer, gedreven op een lichte synthesizer beat, ondersteund door violen, die tijdens het refrein de bovenhand nemen. Na het ‘nanana’ intermezzo komt de aandacht op drie operazangeressen te liggen, die in het Duits een tekst uit de opera ‘de toverfluit’ van Mozart zingen. De dames waren overigens uitgedost in de kleuren van de Italiaanse vlag.

1983 : Riccardo Fogli – Per Lucia
Resultaat: 11/20

‘Voor Lucia’, dat was de Italiaanse bijdrage voor dit jaar. Riccardo won in 1982 het San Remo festival, en werd mogelijk daardoor aangeduid om naar het songfestival te trekken. De zanger brengt een ietwat trieste ballade, die nooit echt van de grond weet te komen. De inzending is bijlange niet slecht, maar laat ook geen overdonderende indruk na.